Sunlun (စြန္းလြန္း)

မိတၱသုတ္ (မိတ္ေဆြအစစ္အတုခြဲနည္း)

2011-11-30T20:24:00.003+06:30

"Monks, a friend endowed with seven qualities is worth associating with. Which seven? He gives what is hard to give. He does what is hard to do. He endures what is hard to endure. He reveals his secrets to you. He keeps your secrets. When misfortunes strike, he doesn't abandon you. When you're down & out, he doesn't look down on you. A friend endowed with these seven qualities is worth associating with."

He gives what is beautiful,
hard to give,
does what is hard to do,
endures painful, ill-spoken words.

His secrets he tells you,
your secrets he keeps.

When misfortunes strike,
he doesn't abandon you;
when you're down & out,
doesn't look down on you.

A person in whom these traits are found,
is a friend to be cultivated
by anyone wanting a friend.

The Benefits of Meditation and Sacrifice

2010-09-08T18:38:00.003+06:30

The rainy season retreat has begun. It is a time for offering robes to monks and for making special efforts toward gaining a better understanding of Buddhist values. In Burma, we look upon members of the sangha (the Buddhist religious order) as teachers who will lead us along the noble eightfold path. Good teachers not merely give scholarly sermons, they show us how we should conduct our daily lives in accordance with right understanding, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness and right concentration.

Not long ago before my house arrest in 1989, I was granted an audience with the venerable U Pandita, an exceptional teacher in the best tradition of great spiritual mentors whose words act constantly as an aid to a better existence. U Pandita, the hole teacher, spoke of the importance of right speech. Not only should one speak only the truth, one's speech should lead to harmony among beings, it should be kind and pleasant and it should be beneficial. One should follow the example of the Lord Buddha who only spoke words that were trustful and beneficial, even if at times such speech was not always pleasing to the listener.

The holy teacher also urged me to cultivate mindfulness. Of the five spiritual faculties (ie, faith, energy, concentration, wisdom, and mindfulness), it is only mindfulness that can never be in excess. Excessive faith without sufficient wisdom leads to blind faith, while excessive wisdom without sufficient energy leads to undesirable cunning. Too much energy combined with weak concentration leads to indolence. But as for mindfulness, it is in excess, but always in deficiency. The truth and value of this Buddhist concept that holy teacher U Pandita took such pains to impress on me became evident during my years of house arrest. Like many of my Buddhist colleagues, I decided to put my time under detention to good use by practicing meditation. It was not an easy process. I did not have a teacher and my early attempts were more than a little frustrating. There were days when I found my failure to discipline my mind in accordance with prescribed meditation practices so infuriating I felt I was doing myself more harm than good. I think I would have given up but for the advice of a famous Buddhist teacher, that whether or not one wanted to practice meditation, one should do so for one's own good.
So, I gritted my teeth and kept at it, often rather glumly. Then my husband gave me a copy of Sayadaw U Pandita's book, "In this Very Life, the Liberation Teachings of the Buddha."

By studying this book carefully, I learned how to overcome difficulties of meditation and to realize its benefits. I learned how practicing meditation led to increased mindfulness in every day life and again and again. I recalled the holy teacher's words on the importance of mindfulness with appreciation and gratitude.
In my political work, I have been helped and strengthened by the teachings of members of the sangha. During my very first campaign trip across Burma, I received invaluable advice from monks in different parts of the country. I Prome, a holy teacher told me to keep in mind the hermit Sumedha, who sacrificed the possibility of early liberation for himself alone and underwent many lives of striving that he might save others from suffering. So must you be prepared to strive for as long as might be necessary to achieve good and justice, exhorted the holy teacher.

In a monastery at Pakokku, the advice that an abbot gave to my father when he went to that town more than 40 years ago was repeated to me: "Do not be frightened every time there is an attempt to frighten you, but do not be entirely without fear. Do not become elated every time you are praised, but do not be entirely lacking in elation."
In other words, while maintaining courage and humility, one should not abandon caution and healthy self-respect.
When I visited Natmauk, my father's home town, I went to the monastery where he studied as a boy.

There the abbot gave a sermon on the four causes of decline and decay: failure to recover that which had been lost; omission to repair that which had been damaged; disregard of the need for reasonable economy; and the elevation to leadership of those without morality and learning. The abbot went on to explain how these traditional Buddhist views should be interpreted to help us build a just and prosperous society in the modern age.

Of the words of wisdom I gathered during that journey across central Burma, those of a 91-year-old holy teacher of Sagaing are particularly memorable. He sketched out for me how it would be to work for democracy in Burma.

"You will be attacked and reviled for engaging in honest politics," pronounced the teacher, "But you must persevere. Lay down an investment in suffering and you will gain bliss."

Aung San Suu Kyi, Bangkok Post, September 1996.

မိုးနဲ႔ေျမ

2010-09-07T23:05:00.003+06:30

Buddhism in Daily Life

2010-04-24T16:35:00.000+06:30

ခရစ္ရွန္ေရႊခ်ိန္ခြင္ ႏွင့္ လယ္တီဆရာေတာ္

2010-03-04T14:57:00.001+06:30

Pali Proper Names

2010-02-20T11:26:00.002+06:30

8 worldly conditions

2010-02-20T10:36:00.001+06:30

စာေပႏွင့္ အႏွစ္သာရ

2010-02-03T23:41:00.001+06:30

ဘာသာတရားတစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၎ဘာသာတရားရဲ႕ အႏွစ္သာရကို သိႏိုင္ဖို႔, ေ၀ဖန္သုံးသပ္ဖို႔ရာ အခ်ိန္ယူရပါတယ္၊ အခ်ိန္မေပးဘဲ, အတြင္းက်က် ေသေသခ်ာခ်ာ မေလ႔လာဘဲ စာေရးဆရာအခ်ဳိ႕ ေရးသားထားတဲ႔ စာတစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္ကို သို႔မဟုတ္ အေပၚယံသေဘာေလာက္ကိုပဲ ေလ႔လာၿပီး ေ၀ဖန္မယ္ ဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြဟာ အႏွစ္သာရရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။
စာေပရဲ႕ အႏွစ္သာရ, ဘာသာတရားတစ္ခုရဲ႕ အတိမ္အနက္ဆိုတာေတြကို ေသခ်ာမေလ႔လာဘဲ မႀကိဳက္မႏွစ္သက္လို႔ မ်က္မုန္းႀကိဳးလို႔ အႏွစ္သာရကို မရွာဘဲ သုိ႔မဟုတ္ အႏွစ္သာရေတြကို ေတြ႔ပါလွ်က္နဲ႔ ဥေပကၡာျပဳကာ အျပစ္အစအနကိုရွာ အျပစ္မဟုတ္တာကို အျပစ္လုပ္ၿပီး အခ်ီးႏွီး အေၾကာင္းမဲ႔ ေ၀ဖန္ေျပာဆို ေရးသားမယ္ဆိုရင္ ပညာရွိတဲ႔သူေတြက စာေပနဲ႔ ဘာသာအတိမ္အနက္ကို ေသခ်ာေလ႔လာထားတ႔ဲသူေတြက သူ႔ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြကို လက္ခံၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

မည္သူမဆို သူတစ္ပါးမ်က္ေခ်းကိုသာ ျမင္တတ္ၿပီး၊ ကိုယ့္မ်က္ေခ်းကို မျမင္တတ္ၾကပါဘူး၊ သူမ်ား အျပစ္ဆိုရင္ အေသးအမႊားေလးကအစ ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္ၿပီး၊ ကိုယ့္အျပစ္ဆို ေတာင္ပုံရာပုံ ျဖစ္ေနေသာ္ လည္း မျမင္တတ္ၾကပါဘူး။ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ၾကည့္ပါတယ္၊ ကိုယ့္အျပစ္ကိုပဲ ရႈပါတယ္။ သူမ်ားအျပစ္ကို မၾကည့္ပါဘူး။ သူမ်ားအျပစ္ျမင္ဦးေတာ့ ကဲ႔ရဲ႕လိုစိတ္နဲ႔ မျမင္ပါဘူး၊ သနားတဲ႔စိတ္ ဒါမွမဟုတ္ အျပစ္ထပ္မျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ သူ႔အျပစ္ကို ေထာက္ျပေျပာဆိုတာမ်ဳိး ရွိပါလိမ့္မယ္။

သူတစ္ပါးကို အေၾကာင္းမဲ႔သက္သက္ အျပစ္တင္ေ၀ဖန္တတ္သူရဲ႕ စိတ္အစဥ္ဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ မၿငိမ္းေအးပါဘူး၊ အေၾကာင္းမဟုတ္ အေၾကာင္းရွာၿပီး ပူေလာင္ေနရတတ္ပါတယ္။ ဒီဘ၀မွာသာ ပူေလာင္ခံ ရတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေနာင္ဘ၀ေတြမွာလည္း ပူေလာင္ရမွာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ သူတစ္ပါးေကာင္းတာ မေကာင္းတာက ကိုယ္နဲ႔ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ ေကာင္းတာေတြရင္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာစိတ္ေလး ေမြးလိုက္ရုံပါပဲ။ ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေကာင္းက်ဳိးကို ကိုယ္ခံစားရမယ္၊ ကိုယ္မေကာင္းရင္ မေကာင္းက်ဳိးကို ကိုယ္ပဲခံစားရမယ္။

ကမၼနိယာမသေဘာတရားအရ “ (ကံ) အလုပ္ဟာ လုပ္သူနဲ႔ပဲ တိုက္ရိုက္ဆိုင္တယ္” ဆိုတာ နားလည္တဲ႔ သူေတြက သူတစ္ပါးမေကာင္းျပစ္ကို တမင္သက္သက္ ေ၀ဖန္လိုစိတ္နဲ႔ မၾကည့္ပါဘူး။ သနားစာနာတဲ႔ စိတ္နဲ႔သာ ၾကည့္ေကာင္းၾကည့္ပါလိမ့္မယ္။
ေ၀ဖန္မယ္ဆိုရင္လည္း အျပဳသေဘာနဲ႔ပဲ ေ၀ဖန္သင့္ပါတယ္။ အျပဳသေဘာနဲ႔ ေ၀ဖန္ဖို႔ဆိုတာ စာေပရဲ႕ အႏွစ္သာရ, ဘာသာတရားရဲ႕ အတိမ္အနက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ႔လာၿပီးမွ ေ၀ဖန္ပါ။

Website ေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ေလာေလာဆယ္ မိမိေလ့လာေနတဲ႔ Website တစ္ခ်ဳိ႕က ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာစာေပနဲ႔ အႏွစ္သာရေတြကို ေျမာက္မ်ားစြာ ေပးစြမ္းႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္။ အေၾကာင္းအရာ ေျမာက္မ်ားစြာကို ရွာေဖြဖတ္ရႈ ႏိုင္ပါတယ္။
http://www.vipassana.com/canon/
http://www.accesstoinsight.org/index-subject.html#dana

တရားအသိ၊ ကိုယ္႔မွာရွိ၊ ၿငိမ္းေအးပါဘိေလ။

The Buddhism Primer

2010-02-03T22:10:00.000+06:30

Buddhism Dictionary

2010-02-03T22:05:00.000+06:30

ပ႒ာန္းတရား

2010-01-27T01:54:00.001+06:30

ဘာသာေရး

2010-01-26T20:35:00.003+06:30

“ဘာသာဆိုတာ စကား” လို႔ အဓိပၸါယ္ေကာက္ယူၾက၏။ သူ႔စကား ငါ႔စကားဟူ၍ အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကသကဲ႔သို႔ မိဘစကား, ဆရာ႔စကား, ဘုရားစကား, အက်ဳိးရွိတဲ႔စကား, အက်ဳိးမရွိတဲ႔စကား, ေကာင္းတဲ႔စကား, မေကာင္းတဲ႔စကား စသည္ျဖင့္ စကားကို စပ္ပုဒ္အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ တြဲ၍ အသုံးျပဳၾကသည္။

လူတိုင္းလူတိုင္း ေန႔စဥ္စကားမ်ားစြာ ေျပာေနၾကသည္။ ေျပာတဲ႔စကားတိုင္းလည္း ေကာင္းသည္ မဟုတ္ေပ။ စကားအရာ အဂၤါ (၆) ပါး ရွိပါ၏။
(၁) မဟုတ္မမွန္၊ အက်ဳိးမရွ၊ိ လူအေပါင္းတို႔ မႏွစ္သက္ေသာစကား။
(၂) ဟုတ္မွန္၏၊ သို႔ေသာ္ အက်ဳိးမရွိ၊ လူအေပါင္းတို႔သည္လည္း မႏွစ္သက္ေသာစကား။
(၃) ဟုတ္မွန္၏၊ အက်ဳိးလည္းရွိ၏၊ သို႔ေသာ္ လူအေပါင္းတို႔ မႏွစ္သက္ေသာစကား။
(၄) မဟုတ္မမွန္၊ အက်ဳိးလည္းမရွိ၊ သို႔ေသာ္ လူတို႔ႏွစ္သက္ေသာစကား။
(၅) ဟုတ္မွန္၏၊ အက်ဳိးမရွိ၊ သို႔ေသာ္ လူအေပါင္းႏွစ္သက္ေသာစကား။
(၆) ဟုတ္မွန္၏၊ အက်ဳိးလည္းရွိ၏၊ လူအေပါင္းတို႔လည္း ႏွစ္သက္ေသာစကား။

ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ကား နံပါတ္ (၃) ႏွင့္ (၆) စကားႏွစ္ခြန္းကိုသာ ေျပာဆိုၾကေလသည္။ လူအေပါင္းႏွစ္သက္ျခင္း၊ မႏွစ္သက္ျခင္းက ပဓာနမဟုတ္၊ ဟုတ္မွန္မႈႏွင့္ အက်ဳိးရွိမႈ ႏွစ္ခ်က္ကိုသာ အဓိကထားၾကသည္။ (လူအေပါင္းႏွစ္သက္ပါမူကား ပိုေကာင္းပါ၏)

ေျပာဆိုသူက ဟုတ္မွန္မႈႏွင့္ အက်ဳိးရွိမႈ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ႏွင့္သာ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္မည္။ ႏွစ္သက္မႈႏွင့္ မႏွစ္သက္မႈသည္ကား နားေထာင္ သူ, ေျပာစကားကို ၾကားရသူ၏ ႏွလုံးသြင္း၊ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ ခက္ယူခ်က္ႏွင့္ သာ အဓိကသက္ဆိုင္သည္။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေအာက္ပါစကား ေတာ္ကို ဖတ္ရွဳ႕ျခင္းျဖင့္ ေကာင္းမြန္စြာ နားလည္ေပလိမ့္မည္။

သဒၶါတရား (စစ္မွန္ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္) မရွိသူအတြက္ သဒၶါတရားႏွင့္စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာစကား ျဖစ္တတ္၏။
သီလ (ကိုယ္က်င့္တရား) မရွိသူအတြက္ သီလ (ကိုယ္က်င့္တရား)ႏွင့္စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာစကား ျဖစ္တတ္၏။
သုတ (အၾကားအျမင္) နည္းသူအတြက္ ဗဟုသုတ (အၾကားအျမင္မ်ားမႈ)ႏွင့္ စပ္ေသာစကားသည္ မေကာင္းေသာစကား ျဖစ္တတ္၏။
မစၧရိယ (ႏွေျမာ၀န္တိုမႈ) စိတ္ရွိသူအတြက္ စာဂ (စြန္႔ၾကဲမႈ)ႏွင့္စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား ျဖစ္တတ္၏။
ပညာ (ဆင္ျခင္တုံတရား) မရွိသူအတြက္ ပညာ (ဆင္ျခင္တုံတရား)ႏွင့္စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာစကား ျဖစ္တတ္၏။

စစ္မွန္ေသာယုံၾကည္ခ်က္, ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းမြန္မႈ, အၾကားအျမင္မ်ားမႈ, စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းမႈ, ဆင္ျခင္တုံတရားရွိမႈတို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾက၏၊ ထိုတရားမ်ားကို လက္ကိုင္ထား သူတို႔ကိုလည္း အထက္တန္းစား လူေတာ္လူျမတ္မ်ား ဟူ၍ သတ္မွတ္ႏိုင္၏။ ေကာင္းျမတ္ေသာ တရားမ်ား မရွိသူတို႔သည္ ထိုယုံၾကည္ခ်က္- ကိုယ္က်င့္တရားစသည္တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ တရားစကားမ်ားကို ၾကားရလွ်င္ သို႔မဟုတ္ ဖတ္ရႈရလွ်င္ ေဒါသအမ်က္ ေထာင္းေထာင္းထြက္၏။ ထိုႏွင့္စပ္ေသာ တရားစကား ေျပာၾကား သူမ်ားကိုလည္း အေကာင္းမျမင္။ ထိုသို႔ေသာသူမ်ားမွာ ေကာင္းျမတ္ေသာတရားမ်ား မရွိသူျဖစ္ေၾကာင္း သိသာႏိုင္၏။

မြန္ျမတ္ေသာႏွလုံး, မွန္ကန္ေသာစိတ္ဓာတ္, ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္စြာ ေတြးေတာတတ္ေသာ အသိဉာဏ္မရွိပါလ်င္ ထိုသူ၏ လုပ္ရပ္မ်ား သည္ အျပဳသေဘာမေဆာင္ေပ။ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း မိမိ၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ အရည္အခ်င္းမ်ားကို တူးၿဖိဳဖ်က္ဆီးရာလည္း ေရာက္၏။ ထိုသူ၏ လုပ္ရပ္မ်ားကိုလည္း အသိပညာမဲ႔သူတို႔က ခ်ီးမြမ္းေကာင္း ခ်ီးမြမ္းၾကေပလိမ္႔မည္။ ဆင္ျခင္သုံးသပ္တတ္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိသူ တို႔သည္ကား ႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။

ထိုသုိ႔ဆိုေသာ္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အားျဖင့္လည္း အျပဳသေဘာမပါ၊ စိတ္ဓာတ္အားျဖင့္လည္း ယုတ္မာသူ သည္ လူေလာကတြင္ လူျဖစ္ရ က်ဳိးမႏွပ္လွေပ။ သူသည္ ပတ္၀န္းက်င္လူသားတို႔အတြက္လည္း ဒုကၡေပးမည့္ အဆိပ္သီးႏွင့္သာ တူေပေတာ့၏။ ထိုသူသည္ကား အလင္းဘ၀တြင္ ေနထိုင္ရပါလွ်က္ ေကာင္းေကာင္း အလင္းမရသူလည္း ျဖစ္ေပသည္။ သူ၏စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ သူေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ ေကာင္းရာ သုဂတိ (ေကာင္းကင္ဘုံ) ကို မည္သို႔မွ် ေရာက္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ဘဲ အပါယ္ငရဲ ဆင္းရဲတြင္းသို႔သာ သက္ဆင္းရေပလိမ့္မည္။ မဟာပထ၀ီေျမႀကီးသည္ တိုေတာင္းလွေသာ ထိုလူယုတ္မာ၏ ဘ၀တစ္သက္တာကိုသာ သည္းခံ၍ ထမ္းေဆာင္ထားသည္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ထိုသူသည္ စဥ္းစားဆင္ျခင္သင့္ေပ၏။

လူဆိုသူသည္ကား အက်ဳိးအေၾကာင္း အဆိုးအေကာင္းကို ခြဲျခားနားလည္တတ္ရမည္။ ေက်းဇူးမဆပ္ ႏိုင္ေသာ္လည္း ေက်းဇူးမကန္း သင့္ေပ။ ဘာသာတရား ဘာသာစကားကို ေလးစားရမည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပါက မိမိ၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ လုပ္ရပ္မ်ားကပင္ မိမိကို ဒုကၡေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သိနားလည္ထားသင့္၏။ ဤေဆာင္းပါးကေလးသည္ မည္သည့္အဓိပၸါယ္ကို ရည္ညႊန္းထားေၾကာင္း ေအာက္ပါ ကဗ်ာေလးက ေဖာ္ျပေပလိမ္႔မည္။

--ေျပာမယံု ၾကံဳဖူးမွသိ ရင္နာမိပါ၏--

ဒီတိုင္းျပည္ခို၊
ဒီေရကိုေသာက္၊ ဒီေျမေအာက္က၊
ကူေထာက္စီးပြား၊ ထုတ္ယူစားၿပီး၊
ျပည္ဖြားအိမ္ရွင္၊ ရန္သူထင္၊
အသင္မွားေနၿပီ.

အိမ္ရွင္႐ိုက်ဳိး၊ အိမ္ရွင္ကိုးေသာ၊
မ်ဳိး႐ိုးဘာသာ၊ သာသနာကို၊
ေျခရာနင္းလွ်က္၊ အတင္းဖ်က္၊
ရက္စက္လြန္းေနၿပီ။

အိမ္ရွင္ကဖြား၊ သမီး သားကို၊
ဇနီးအျဖစ္၊ လင္အျဖစ္ျဖင့္၊
အႏွစ္ကိုႏႈတ္၊ အညစ္ျမႇပ္လွ်က္၊
ေမြးထုတ္ကေလး၊ စပ္တူေသြးတြင္၊
အေရးခ်က္ခ်ာ၊ မ်ဳိးဘာသာအား၊
လုယူထား၊ ေစာ္ကားလြန္းေနၿပီ။

သင့္အိမ္ခိုလွ်က္၊ သင့္ကိုဖ်က္၊
သင္လက္ခံမည္ေလာ...?

သမီးေပ်ာ္ပါး၊ သားေပ်ာ္ပါး၊
ေစာ္ကားခံမည္ေလာ...?

ဤကဗ်ာေလးကို ေအာက္ပါ Link ကေလးမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
http://www.sbay-student.org/

ပိဋကတ္လမ္းညႊန္ (၃)

2010-01-26T16:55:00.002+06:30

ပိဋကတ္လမ္းညႊန္ (၂)

2010-01-26T16:50:00.001+06:30

ပိဋကတ္လမ္းညႊန္ (၁)

2010-01-26T16:43:00.001+06:30

စြန္းလြန္းက်င့္စဥ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတြ႔အျမင္

2010-01-23T23:42:00.001+06:30

စြန္းလြန္းရာျပည့္-မိန္႔ခြန္း-ဓမၼ-ဩ၀ါဒ

2010-01-23T21:37:00.001+06:30

စြန္းလြန္း ဥပနိသ်ည္း

2010-01-23T19:37:00.000+06:30

စြန္းလြန္း တရားအားထုတ္နည္း

2010-01-23T19:34:00.001+06:30

The Sunlun Way (Vipassana)

2010-01-23T19:30:00.001+06:30

သာရဏီယကထာ

2010-01-23T19:26:00.000+06:30

စြန္းလြန္း၀ိပႆနာ အေမးအေျဖက်မ္း

2010-01-23T19:22:00.001+06:30

စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေထရုပၸတၱိ

2010-01-23T19:14:00.001+06:30

Biography of the Sunlun Sayadaw

2010-01-23T14:53:00.000+06:30

What do you want to do with your life?

2010-01-20T15:02:00.002+06:30

စိတ္ႀကိဳက္ျမန္မာစာ ကဗ်ာဖြဲ႔နည္း

2010-01-19T14:10:00.000+06:30

How to Compose the Poem for High School Cirricumlum by Tin Moe

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း

2010-01-18T02:11:00.004+06:30

ဒီေန႔ကုန္ဆုံးသြားျပန္ေတာ့လဲ ေနာက္ေန႔ဆိုတဲ႔ မနက္ျဖန္ ေရာက္လာျပန္တယ္၊ အဲဒီေရာက္လာတဲ႔ မနက္ျဖန္ ကိုလဲ ဒီေန႔ လို႔ ဆိုၾကရ ျပန္တယ္။ အင္း ခ်ာခ်ာလည္ေနတဲ႔ ဒီေန႔နဲ႔ မနက္ျဖန္ အေတာ္ဒုကၡေပးတာပဲ။ ဒီေန႔မွာလဲ အလုပ္ေတြမ်ားခ်င္ မ်ားေနမယ္။ အလုပ္မမ်ား ရင္ေတာင္ အေတြးေတြနဲ႔ ႐ႈတ္ယွက္ခတ္ေနျပန္ေရာ။ ဒီအေတြး ဗလခ်ာေတြေၾကာင့္ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ျဖစ္ ျပန္ဘူး။

အေကာင္းဘက္ကို ဦးတည္တဲ႔အေတြးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မေကာင္းတဲ႔ဘက္ကို ဦးတည္တဲ႔အေတြးပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ မျဖစ္တာ, အလုပ္ပ်က္တာ ကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ အလုပ္မျဖစ္ေတာင္ အေကာင္းကို ဦးတည္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္ဆိုရမွာပဲေလ။ “မလုပ္ခင္စဥ္းစား၊ စဥ္းစားၿပီးမွလုပ္”လို႔ အဆိုရွိတာမို႔ လုပ္လိုက္ စဥ္းစားလိုက္၊ စဥ္းစားလိုက္ လုပ္လိုက္ေပါ့ေလ။

“တစ္ခါတရံ အေတြးဟာ ပန္းထုပ္၊ တစ္ခါတရံ ညႊန္ပုတ္” တဲ႔။ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးဆိုတာ သဟဇာတ မိႆက အညမညသေဘာေတြပဲေလ။ အနႏၱရ, သမနႏၱရ - သူၿပီးသူဆိုတဲ႔ သေဘာတရားေတြလို႔ပဲ ဆိုရမလား။ အေတြးေတြက လည္ေနလို႔ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သေဘာတင္ ရတာမွတ္ေနတာ။ ပ႒ာန္းဆက္ေတြကလဲ ပါေန ျပန္ေရာလား။

ေကာင္းတဲ႔အေတြးက ေနကၡမၼသေဘာ အဗ်ာပါဒသေဘာ အ၀ိဟိ ံသာသေဘာရွိၿပီး၊ ဆိုးတဲ႔ အေတြးကေတာ့ ကာမသေဘာ ဗ်ာပါဒသေဘာ ၀ိဟိ ံသာသေဘာရွိၾကေလရဲ႕။ အျဖဴနဲ႔အမဲ ဤကဲ႔သို႔ ကြဲကြဲျပားျပားေပါ႔။ ဘယ္လိုေပါင္းစပ္ႏိုင္မလဲ။ ဒါေပမယ့္ အျဖဴေပၚ အမဲေဖာက္ထားတဲ႔ စာလုံးေလးေတြဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္လွေပသပ။ ေအာ္ ဒီေန႔ရဲ႕အေတြးနဲ႔ မနက္ျဖန္အတြက္အေတြး ရင္ေလးစရာမျဖစ္ရေလေအာင္ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ႔ အေတြးေကာင္းေလးေတြျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရမယ္ေလ။

အေတြးဆိုတာကလဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သေဘာတရားေပပ။ တစ္ခါ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာကိုလဲ “ဆႏၵ” လို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္တာပဲကိုး။ ဆႏၵဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္တာ, ရခ်င္တာပဲေလ။ လူတိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဆႏၵဆိုတာ ရွိၾကစၿမဲပါ။
“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတယ္”လို႔ေတာင္ ဆိုၾကတယ္မဟုတ္လား။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သို႔မဟုတ္ ဆႏၵမရွိတဲ႔သူဟာ အသိစိတ္ကင္းမဲ႔သူပဲ ျဖစ္ေပမေပါ႔။ ေကာင္းတာကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တၾကသလို အသားမရွိေတာ့တဲ႔ အမဲရိုးကို အရသာခံၿပီးကိုက္ေနတဲ႔ေခြးလို ေကာင္းမယ္လို႔ ထင္တာကိုလဲ ေတာင့္တခ်င္ ေတာင့္တၾက လိမ့္မယ္။ ဓားသြားထက္က ပ်ားရည္စက္ကေလးလိုပါလား-လို႔ ေတြးမိရင္ေတာ့ ဆႏၵရွိၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ခက္တာက အဲဒီလို မထင္တတ္ၾကတာပဲ။

ေမွ်ာ္လင့္တိုင္း ဆႏၵရွိတိုင္းလဲ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။ “အစိႏၱိတမၸိ ဘ၀တိ၊ စိႏၱိတမၸိ ၀ိနႆတိ- မႀကံလည္းျဖစ္၊ ႀကံလည္းနစ္၏” လို႔ ဆိုသမို႔လား။ ျဖစ္ရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ တံခြန္နဲ႔ကုကၠားပဲေလ။ ဘာေျပာဖြယ္ရာ ရွိမလဲ။ လူမို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတာမွန္ေပမယ့္ မျဖစ္ႏိုင္တာကို ေမွ်ာ္လင့္ေနရင္လဲ အသိစိတ္မရွိရာ ေရာက္ေနမလား ဆိုတာကိုပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔လိုမယ္ထင္တယ္။ “ျဖစ္ခ်င္တိုင္းသာ၊ ျဖစ္ေနပါက၊ ဘယ္မွာအနိစၥ ရွိမည္နည္း” ဆိုတဲ႔ စကားေလးကလဲ အေတာ္တာသြားလွပါတယ္။

ျဖစ္တာ မျဖစ္တာေနာက္ထား ေတြးဖို႔က မိမိတို႔တာ၀န္ေပေလ။ အဲဒီအေတြးထဲမွာ အေဆြးေတြ ေရာပါမလာဖို႔ပဲ လိုတယ္။ ေကာင္းတာကို ႀကံစီပါ၊ ေမွ်ာ္လင့္ပါ။ မိစၧာသကၤပၸကို ပယ္႐ွားႏိုင္ၿပီးေတာ့ သမၼာသကၤပၸမဂၢင္ ျဖစ္ပါတယ္။ အေကာင္းကို ဦးတည္တယ္ဆိုေသာ္လဲ လက္ေတြ႔မပါတဲ႔ ေတြးေတာမႈ, ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့ အဓိပၸါယ္မရွိပါဘူး။ အေရးမပါလို႔ အရာမထင္တာ မဟုတ္ဘူး၊ အရာမထင္လို႔ အေရးမပါ ျဖစ္ေနတာ။

အေရးလည္းပါ အရာလည္းထင္ေအာင္ စိတ္ကူး - ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ဆႏၵ - ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အေကာင္အထည္မေပၚရင္ “အေကာင္းထည္” ဆိုတာကို ဘယ္လို သတ္မွတ္ႏိုင္မွာလဲ? သတ္မွတ္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ပါ။

တစ္ေန႔တာ အေတြးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အပ်က္သေဘာ, အဖ်က္သေဘာေဆာင္တဲ႔ အကုသိုလ္ဘက္ကို မယိမ္းယိုင္ေစဘဲ၊ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ႔ ကုသိုလ္ဘက္ကို မ်ားမ်ား ေဆာင္ၾကဥ္းၾကပါစို႔- မိမိတို႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ရပ္ကို ေန႔စဥ္ ဆန္းစစ္ၾကပါစို႔လို႔ စကားလက္ေဆာင္ပါးရင္း -- “စိတ္ဓာတ္-လုပ္ရပ္၊ ႏွစ္ရပ္ေပၚမွာ၊ ယုတ္+ျမတ္ဟာ၊ တည္တာအမွန္ျဖစ္” ဆိုတဲ႔ ဆရာ႔စကားေလးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို အဆုံးသတ္ လိုက္ပါတယ္။

စြန္းလြန္း၀ိပႆနာ

2010-01-16T14:33:00.000+06:30

သံေ၀ဂ

2010-01-15T21:41:00.000+06:30

ထိတ္လန္႔မႈ သို႔မဟုတ္ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈဆိုတာကို အျမင္အမ်ဳိးမ်ဳိး ႐ႈေထာင့္အသြယ္သြယ္ကေန သုံးသပ္ တင္ျပတတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္႔မွာ ဘာအမွားမွ မရွိပါဘဲနဲ႔ လူမ်ားတဲ႔ေနရာေတြကို မသြားရဲတာ၊ အသိမ႐ွိတဲ႔ ေနရာကို မသြားရဲတာ၊ မစားဘူး မေသာက္ဘူးေသးတဲ႔အရာကို စားေသာက္လိုက္ရင္ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္သြား မလားဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ မစားမေသာက္ရဲတာ၊ ကိုယ္ကမွန္ေနပါလ်က္နဲ႔ ျပန္မေျပာရဲလို႔ ငုံ႔ခံေနရတာ စသည္ျဖင့္ ထိတ္လန္႔မႈ ေၾကာက္ရြံ႕မႈေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။

“မွန္တယ္ တရားတယ္” ဆိုတဲ႔အရာေတြကို လုပ္ရဲေအာင္၊ မဟုတ္မမွန္တာေတြကို တြန္းလွန္ႏိုင္စြမ္းတဲ႔ သတၱိရွိေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမွ ကင္းေ၀းေရး ဆိုတဲ႔ စာတစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႔အေနနဲ႔ ေရးသားျဖန္႔ေ၀ ၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အရမ္းေကာင္းတဲ႔ အက်ဳိးျပဳစာေပေတြပါပဲ။ ဒါ႔ေၾကာင့္လည္း စာဖတ္ပရိသတ္က လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးကာ အားေပး လက္ခံၾကတာေပါ့။ ဒီလိုမ်ဳိး ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ ဆိုတာေတြကလည္း တကယ့္ကို မရွိသင့္တာပါ။ သတၱိရွိစြာနဲ႔ မိမိတို႔ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ရဲ ေလွ်ာက္လွမ္းရဲရမယ္။

တုံ႔ဆိုင္းတုံ႔ဆိုင္း ခ်ီတုံခ်ီခ်ျဖစ္ေနတဲ႔စိတ္ေတြက မိမိတို႔ ဘ၀တိုးတက္ေရး ေဆာင္ရြက္ရာမွာ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ႔ အေႏွာက္အယွက္ေတြပါ။ ဒီလိုစိတ္မ်ဳိးေတြ ၀င္မလာေအာင္ ကာကြယ္ရမယ္၊ ၀င္လာခဲ႔ရင္လဲ ခ်ဳိးႏွိမ္ တိုက္ထုတ္ပစ္ရမယ္။ ဒါမွသာ လူေပၚလူေဇာ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာၿပီး ေလာကလူသားေတြကို ေကာင္းက်ဳိးျပဳ ႏိုင္မယ္၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ေနမယ္ဆိုရင္ အမ်ားေရွ႕က ဘယ္လိုလုပ္ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ႏိုင္မွာလဲ၊ သူမ်ားက တြန္႔ပို႔လိုက္လို႔ ေရွ႕ကို ေရာက္ပါေစဦးေတာ့၊ ေၾကာက္ဒူးတုန္ေနမွာ မလြဲပါဘူး။ ဒါ႔ေၾကာင့္ ေလာကလူသားေတြကို ေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္မႈေပးႏိုင္ေအာင္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕မႈ ေတြကို ဖယ္ရွားကာ သတၱိရွိဖို႔လိုပါတယ္။

ေၾကာက္တယ္ဆိုရာမွာ ကိုယ့္မွာ ကိုယ္က်င့္သီလပ်က္ျပားေနရင္လည္း ေၾကာက္ရြံ႕မႈေတြျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ အရက္ေသစာ ေသာက္စားၿပီး မူးယစ္ရမ္းကားေနတဲ႔သူတစ္ေယာက္ဟာ သူဘာသာသူ ေအာ္ဟစ္ ေကာင္း ေအာ္ဟစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ သူေတာ္ေကာင္းေတြေနတဲ႔ေနရာ တရားေဟာ တရားနာလုပ္ေနတဲ႔ အဆင့္အတန္းရွိတဲ႔ေနရာေတြမွာေတာ့ ၀င္မလာရဲပါဘူး။ ဒီလိုျဖစ္ေအာင္လည္း သူေတာ္ေကာင္းတရားက (သူယုတ္မာတရားနဲ႔) မိုးနဲ႔ေျမလို ေ၀းကြာေအာင္ကို လုပ္ေပးထားတာပါ။ ဒါကို ဓမၼသတၱိ- တရားစြမ္းအားလို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းျခင္းဟာ သတၱိရွိျခင္း၊ လူေတာတိုး၀႔ံျခင္း၊ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ ကင္းျခင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။

ထိုနည္းတူစြာပါပဲ အျခားကိုယ္က်င့္တရားတစ္ခုခု ပ်က္ျပားေနတဲ႔သူဟာလည္း ကိုယ့္စိတ္ကို မလုံဘဲ ေၾကာက္လန္႔ေနတတ္ပါတယ္။ တကယ့္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကပဲ ကိုယ့္ကို ေျခာက္လွန္႔ေနတာပါ။ အတၱာႏု၀ါဒေဘး လို႔ စာေပမွာ သုံးႏႈံးပါတယ္။ “ကိုယ္က်င့္တရား၊ ပ်က္ျပားေလေလ၊ သူ႔စိတ္ေတြ၊ အေနမလုံေတာ့” ဆိုတဲ႔ ဆရာသမားေတြရဲ႕ ဆုံးမစကားကိုလည္း မွတ္သားဘူးပါတယ္။
“ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏ” တဲ႔။ ကိုယ့္ကိုယ္က်င့္တရားတစ္ခုခု ပ်က္ျပားေနရင္လဲ ျပင္လိုက္ရင္ခဏပါ။ စကၠန္႔ပိုင္း မီးနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ ပ်က္သြားႏိုင္သလို ေကာင္းလဲေကာင္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက စိတ္ပဲ မဟုတ္လား။ “စိတ္တစ္ခုထိန္း အားလုံးၿငိမ္း” လို႔ ဆိုၾကတာပဲကိုး။ ပ်က္ေနရာကေန ျပင္လိုက္ရင္ သူေတာ္ ေကာင္းေတြက ၀မ္းသာအယ္လဲ ႀကိဳဆိုၾကစၿမဲပါ။

ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းမွာလည္း ေကာင္းျမတ္တဲ႔ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းဆိုတာ ရွိပါေသးတယ္။ ထိတ္လန္႔တယ္ဆိုတာ စာေပသေဘာအရ “သံေ၀ဂ” လို႔ေခၚပါတယ္။ သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ရာ အေၾကာင္းတရား (သံေ၀ဇနိယ႒ာန) သံေ၀ဂ၀တၳဳ ၈-ပါးရွိပါတယ္။ ၁. ဇာတိ-ပဋိသေႏၶေနျခင္း၊ ၂. ဇရာ-အိုမင္းရျခင္း၊ ၃. ဗ်ာဓိ-နာဖ်ားရျခင္း၊ ၄. မရဏ-ေသေက်ပ်က္စီးရျခင္း၊ ၅. အပါယဒုကၡ-အပါယ္ဆင္းရဲ၊ ၆. အတီတ၀႗မူလကဒုကၡ-အတိတ္၌ ၀ဋ္လ်င္အေၾကာင္းရင္းရွိေသာ ဆင္းရဲ၊ ၇. အနာဂတ၀႗မူလကဒုကၡ-အနာဂတ္၌ ၀ဋ္လ်င္ အေၾကာင္း ရင္းရွိေသာဆင္းရဲ၊ ၈. ပစၥဳပၸႏၷ အာဟာရ ပရိေယသနမူလကဒုကၡ-ပစၥဳပၸန္၌ အာဟာရကို ရွာမွီးျခင္းလ်င္ အေၾကာင္းရင္းရွိေသာဆင္းရဲ ဆိုတာေတြေပါ့။ တကယ္စဥ္းစားမွ တကယ္သိတာပါ။

ဒီအရာေတြဟာ တကယ့္ကိုဆင္းရဲပါလား၊ ဆင္းရဲျခင္း အစစ္အမွန္ေတြပါလားလို႔ မိမိဉာဏ္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးေတာဆင္ျခင္မိရင္၊ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ရင္ “သံေ၀ဂဉာဏ္”လို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီလို သံေ၀ဂ မရွိၾကလို႔လည္း တရား အသိစိတ္မ၀င္ၾကတာပါ။ ဒီလို သံေ၀ဂဉာဏ္မ်ဳိးရွိရွိနဲ႔ တရားရွာရင္ လ်င္ျမန္စြာ တရား ေပါက္ႏိုင္ပါတယ္။ “သံေ၀ဂမပါရင္ တရားမရွာနဲ႔” လို႔ေတာင္ ဘာသာဋီကာ က်မ္းျပဳဆရာေတာ္က မိန္႔မွာသြားေလရဲ႕။

မိမိကိုယ္တိုင္ ဘ၀ကို ရဲ၀ံ႔စြာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔၊ အမ်ားကို ဦးေဆာင္မႈေပးႏိုင္ဖို႔ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း ကင္းဖို႔ လိုအပ္သလို၊ သံသရာစက္၀ိုင္းတြင္းက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ဘ၀ဆင္းရဲဒုကၡမ်ား ကင္းေ၀းဖို႔အတြက္ေတာ့ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းရွိဖို႔ လိုအပ္လွပါေၾကာင္း။…..

စစ္မွန္တဲ႔အေပ်ာ္

2010-01-14T18:44:00.000+06:30

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အလုပ္လုပ္ေနရင္းနဲ႔ အပ်င္းစိတ္ေတြက ၀င္လာၿပီး လူကို ႏွိပ္စက္လား ႏွိပ္စက္ေလရဲ႕။ အလုပ္လုပ္ေနရင္ မပ်င္းဘူးတဲ႔၊ ေျပာၾကတာပဲေလ။ တစ္ခ်ဳိ႕က ဒီလိုလဲ ဆိုၾကေသး “အပ်င္းရဲ႕ေနာက္မွ အေပ်ာ္လာ” တဲ႔။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ဟုတ္ပါရဲ႕။

စာသင္သားေလာကထဲမွာ ေျပာၾကတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းရွိဘူးပေလ။ ဘာတဲ႔ “ပ်င္း-ေပ်ာ္-ပ်က္-ေျပး၊ မႏၱေလး” တဲ႔။ မႏၱေလးေရာက္ခါစ စာသင္သားေတြဟာ ေရာက္ခါစကေတာ့ အေတာ္ပ်င္းၾကတယ္တဲ႔။ အေနၾကာလို႔ မႏၱေလးရဲ႕အထာနဲ႔ စာသင္သား သဘာ၀ေတြကို သိလာၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ့ ပ်င္းရာကေန ေပ်ာ္လာတယ္၊ အေပ်ာ္လြန္ၿပီး ပ်က္သြားၾကတဲ႔သူေတြ၊ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေျဖးေျဖးပ်က္လာၿပီးေတာ့ ေျပးၾကပါေလေရာတဲ႔။

ဒီလိုဆိုေတာ့ “အပ်င္းရဲ႕ေနာက္မွာ အေပ်ာ္လာ”ဆိုတာ ဟုတ္မွာေပါ့။ စိတ္မႏိုင္တဲ႔အေပ်ာ္၊ မူမမွန္တဲ႔အေပ်ာ္၊ မေကာင္းတဲ႔အေပ်ာ္မ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ အပ်က္ကို ဦးတည္ေတာ့မွာပဲေလ။ “ျဖစ္-ပ်က္၊ ျဖစ္-ပ်က္” ဆိုတ႔ဲတရားသေဘာထဲမွာပါတဲ႔ အပ်က္ဆိုတာကေတာ့ အေကာင္းဘက္ကို ဦးတည္တဲ႔အပ်က္ပဲ၊ ျဖစ္ၿပီးရင္ ပ်က္တတ္ပါလားလို႔ စဥ္းစားမိရင္ ကုသိုလ္ေတာင္ တိုးပြားလာေသးေနာ္။ အပ်က္ဆိုတဲ႔ စာလုံးခ်င္းတူေပမယ့္ ဦးတည္ရာကေတာ့ မတူၾကေပသကိုး။

စိတ္ဆိုတာကလည္း အၿမဲတမ္း ေျပာင္းလဲေနတာ မဟုတ္လား၊ အခု တစ္မ်ဳိး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိးနဲ႔။ ဒါ႔ေၾကာင့္ “စိတ္ဆိုတာ ေမ်ာက္လိုပဲ” လို႔ေတာင္ ဆိုၾကတာပဲေလ။ ေပ်ာ္စရာေလး ခဏႀကံဳေတြ႔ရၿပီးေတာ့လဲ ဒါေလး ထပ္မရရင္ စိတ္က ပ်င္းသလိုလို၊ ဟိုဟာလိုလို ဒီဟာလိုလိုနဲ႔။ ခက္ေတာ့ခက္ပါဘိ။ ဒါ႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က ဓမၼပဒပါဠိေတာ္မွာ ေဟာခဲ႔တာေပါ့၊ ဘာတဲ႔ “ဒုရကၡံ ဒုႏၷိ၀ါရယံ”။ ေစာင့္ေ႐ွာက္ႏိုင္ခဲ တားျမစ္ႏိုင္ခဲ၏-လို႔ ဘာသာျပန္ရမယ္ထင္ပ။

သတၱ၀ါေတြက “ေပ်ာ္ဖို႔နဲ႔ ေပ်ာ္ႏိုင္ဖို႔” ဆိုတာအတြက္ တစ္လႈပ္လႈပ္ တစ္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ ေန႔စဥ္ အလုပ္႐ႈတ္ေနၾကတဲ႔ ကိုဖိုး႐ႈတ္တို႔ အဖဲြ႕သားေတြပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ႏိုင္ဖို႔ ရွာရတာက အခ်ိန္အၾကာႀကီး၊ ေပ်ာ္လိုက္ရတာက ခဏေလးပါ။ ဒါကို “သမုဒၵရာ၊ ေရမ်က္ႏွာထက္၊ ခဏတက္သည့္၊ ေရပြက္ပမာ” လို႔မ်ား ဆင္ျခင္ႏိုင္ရင္ ဓမၼပီတိကို စြဲကိုင္ႏိုင္မိမွာ ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ။
ဒါေပမယ့္ သတၱ၀ါေတြဆိုတာ “အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္”တဲ႔ အခက္ေကာင္ေတြ မဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ ရက္ရက္စက္စက္ေျပာရင္ေတာင္ စကားလုံးကိုသာ နာခ်င္နာမယ္။ အေျပာခံရတာကို နာၿပီး တရားအသိရွိတဲ႔သူက ခပ္နည္းနည္းရယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ “လိပ္ေက်ာ ေၾကာင္ေကာ္၊ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ႔” လို႔ ဆိုၾကတာေပါ့။ ဒါလဲ အမွတ္မထားပါဘူး။ ဟီ..ဟိ..ဟီ..ဟိ နဲ႔ေတာင္ ရယ္လိုက္ေသးတယ္။

အေပ်ာ္အစစ္ကိုရခ်င္ရင္ေတာ့ တရားနဲ႔သာေနပါ၊ တစ္ျခားအေဖာ္မရွာပါနဲ႔၊ အေဖာ္ရွာခ်င္ရင္လဲ တရားအေဖာ္သာ ရွာပါ။ တစ္ျခား အေဖာ္က ဒုကၡေပးခ်င္ေပးဦးမယ္၊ တရားအေဖာ္က ဘယ္ေတာ့မွ ဒုကၡေပးရိုး ထုံးစံမရွိဘူး။ တရားနဲ႔ေနဖို႔ဆိုတာ သတိကပ္ အသိခ်ပ္ၿပီး အခ်ိန္ေတာ့ ယူရမွာေပါ့။ သတၱ၀ါေတြက တရားနဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကမွ မဟုတ္တာ။ လက္တို႔ၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ --- အေပ်ာ္အစစ္ကို ရခ်င္ရင္ “ဓမၼာရာေမာ ဓမၼရေတာ” တရားအာရုံထားၿပီး တရားနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ၾကစမ္းပါလို႔။

ငလ်င္မ်ားႏွင့္ ေနထိုင္ျခင္း

2010-01-14T12:47:00.000+06:30

Living With Earthquakes Rv51

သိဂၤါေလာ၀ါဒသုတ္မွ က်င့္၀တ္မ်ား

2010-01-12T16:56:00.000+06:30

တစ္ေလာကလံုး၊ ညြတ္ရုံးဦးခ်၊ နိုွင္းမမွ်သာ၊
ဘုရားေရႊစက္၊ ေရာင္ျပိဳးျပက္ကုိ၊
ဦးထက္တင္ထား၊ ရုိညြတ္တြား၍၊
သားႏွင့္မိဘ၊ တပည့္စသည္၊
ျပဳရအ့ံ၀တ္၊ ခၽြတ္မူပါယ္ရြာ၊ လားမည့္တာေၾကာင့္၊
သုတ္ပါထယ်၊ က်မ္း၌ျပသည္၊
ေလာကက်င့္ရာ၊ အက်ဥ္းမွာပိမ့္။
နတ္ရြာဖို ့လံုး၊ က်က္၍သံုး။

သားသမီးက်င့္၀တ္ငါးပါး
ေကၽြးေမြးမပ်က္၊ ေဆာင္ရြက္စီမံ၊
ေမြခံထိုက္ေစ၊ လွဴမွ်ေ၀၍၊
ေစာင့္ေလမ်ဳိးႏြယ္၊ ၀တ္ငါးသြယ္၊
က်င့္ဖြယ္သားတို ့တာ။

မိဘက်င့္၀တ္ငါးပါး
မေကာင္းျမစ္တာ၊ ေကာင္းရာညြန္လတ္၊
အတတ္သင္ေစ၊ ေပးေ၀ႏွီးရင္း၊
ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္၊ ၀တ္ငါးအင္၊
ဖခင္မယ္တို ့တာ။

တပည့္က်င့္၀တ္ငါးပါး
ညီညာထၾကြ၊ ဆံုးမနာယူ၊
လာမူၾကိဳဆီး၊ ထံနီးလုပ္ေကၽြး၊
သင္ေတြးအံရြတ္၊ တပည့္၀တ္၊
မခၽြတ္ငါးခုသာ။

ဆရာက်င့္၀တ္ငါးပါး
အတတ္လည္းသင္၊ ပဲ့ျပင္ဆံုးမ၊
သိပၸမခ်န္၊ ေဘးရန္ဆီးကာ၊
သင့္ရာအပ္ပုိ ့၊ ဆရာတို ့၊
က်င့္ဖို ့၀တ္ငါးျဖာ။

လင္က်င့္၀တ္ငါးပါး
မေထမဲ့ကင္း၊ အပ္နွင္းဥစၥာ၊
မိစၦာမမွား၊ ၀တ္စားဆင္ယင္၊
ျမတ္နိုးၾကင္၊ ငါးအင္လင္က်င့္ရာ။

မယားက်င့္၀တ္ငါးပါး
အိမ္တြင္းမွဳလုပ္၊ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ၊
မိစၦာၾကဥ္ေရွာင္၊ ေလ်ာ္ေအာင္ျဖန္ ့ခ်ီ၊
ပ်င္းရိမမူ၊ ၀တ္ငါးဆူ၊
အိမ္သူက်င့္အပ္စြာ။

မိတ္ေဆြက်င့္၀တ္ငါးပါး
ေပးကမ္းခ်ီးျမွင့္၊ ကုိယ္နွင့္ယွဥ္ထား၊
စီးပြားေဆာင္ရြက္၊ နွဳတ္ျမြက္ခ်ဳိသာ၊
သစၥာမွန္ေစ၊ ၀တ္ငါးေထြ၊
က်င့္ေလ မိတ္သဟာ။

သခင္က်င့္၀တ္ငါးပါး
၀စြာေကၽြးေမြး၊ ျပဳေရးစီရင္၊
နာလွ်င္ကုေစ၊ ငွေ၀ရသာ၊
အခါကုိလြတ္၊ အရွင္၀တ္၊
မခၽြတ္ငါးခုသာ။

ကၽြန္က်င့္၀တ္ငါးပါး
အိပ္ေသာ္ေနာက္က်၊ ထေသာ္ကားေရွး၊
ေပးမွယူအပ္၊ ေစ့စပ္ေဆာင္ရြက္၊
ေက်းဇူးျမြက္၊
ငါးခ်က္ကၽြန္က်င့္ရာ။

ဒါယကာက်င့္၀တ္ငါးပါး
ေမတၱာစိတ္သက္၊ ေဆာင္ရြက္ခ်စ္ၾကင္၊
ခင္မင္နွဳတ္ခ်ဳိ၊ လိုလွ်င္ဖိ္တ္ထား၊
တတ္အားလွဴေစ၊ ၀တ္ငါးေထြ၊
ျပဳေလဒါယကာ။

ရဟန္းက်င့္၀တ္ငါးပါး
မေကာင္းျမစ္တာ၊ ေကာင္းရာညြန္လစ္၊
အသစ္ေဟာၾကဴး၊ နာဖူးထပ္မံ၊
နတ္ထံတင္ရာ၊ ေမတၱာလည္းျပဳ၊
ရဟန္းမွဳ၊ ေျခာက္ခုလြန္ေသခ်ာ။

အၾကီးအကဲက်င့္၀တ္ေျခာက္ပါး
ထၾကြ - နိုးၾကား၊ သနား - သည္းခံ၊
ေ၀ဖန္- ၾကည့္ရွဳ ဤေျခာက္ခုကား
ၾကီးသူက်င့္ရာ တရားတည္း။

က်မ္းသိဂၤ ါလ၊ သုတ္၀ယ္ျပ၊ သံုး၀ျမတ္ဆရာ။
က်င့္၀တ္မေျပ၊ ပါယ္ေလးေထြ၊ လားေလရွည္ျမင့္ၾကာ၊
ဤသည္၀တ္ကုန္၊ ေဆြမ်ဳိးစံု၊ ေျခာက္ဘံုထက္နတ္ရြာ။
လွည္းဘီးျပင္က၊ နားေစာင့္ခ်သုိ ့၊ မိဘနွင့္သား၊
မယားနွင့္လင္၊ အရွင္နွင့္ကၽြန္၊ ေထရ္မြန္ဒကာ၊
မိတ္သဟာနွင့္၊ ဆရာတပည့္၊ တည္တည့္မတ္မတ္၊
က်င့္၀တ္စံုလင္၊ ျဖဴသန္ ့စင္မွဳ၊
ရွင္လည္းမေကြ၊ ေသလည္းမကာ၊ နတ္ရြာလူ ့ျပည္၊
လွည့္လည္အတူ၊ ခံစားမွဳ၍၊ နိဗၺဴေရႊျပည္၊
၀င္အံ့သည္တည့္၊
မတည္က်င့္၀တ္၊ ခၽြတ္သူတို ့မွာ၊ မလြတ္သာသည္၊
ေလးရြာဖို႔လံုး လူျဖစ္ရွဳံး။

“အဓိပၸါယ္ရွိတဲ႔ အတၱ"

2010-01-09T23:43:00.002+06:30

ဒီေန႔ စဥ္းစားၾကည့္မိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကေတာ့ အတၱဟိတနဲ႔ ပရဟိတအေၾကာင္းေလးပါ၊ ေနာက္ေတာ့ “ငါက ေလာကႀကီးနဲ႔ မဆန္႔က်င္ဘူး၊ ေလာကႀကီးကသာ ငါန႔ဲ ဆန္႔က်င္တာ” ဆိုတ႔ဲ ဘုရား႐ွင္ရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းေပါ့။ အင္း ဟုတ္ပ။ ေလာကႀကီးဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ဌာႏူပစာသေဘာတရားအရ ေျပာတာပါ၊ “ဟုိဘက္အိမ္က ဆူလိုက္တာကြာ” ဆိုရာမွာ အိမ္ႀကီးကေတာ့ မဆူပါဘူး၊ အိမ္ထဲမွာေနတဲ႔ သူေတြက ဆူတယ္ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။ ေလာကႀကီးထဲမွာ ေနတဲ႔သူေတြက ဘုရားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနၾကတာ။"

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သံသရာဘ၀လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္လုံးကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ “ပရဟိတ၀ါဒသမား” တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သိႏိုင္ပါတယ္။ ပါရမီစတင္ ျဖည့္ေတာ္မူခဲ႔တဲ႔ ဘ၀ကစလို႔ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူ တဲ့ အခ်ိန္အထိ ကိုယ္က်ဳိးကို ေရွ႕တန္းမတင္ဘဲ သူတစ္ပါးေကာင္းစားေရးကိုသာ ေ႐ွး႐ႈေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ေလာကသားတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိး (ေလာကတၳစရိယ), ေဆြမ်ဳိးတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိး (ဉာတတၳစရိယ), မိမိ၏ (ေဗာဓိဉာဏ္ရျခင္း) ေကာင္းက်ဳိး (ဗုဒၶတၳစရိယ) ဆိုတဲ႔ စရိယ ၃-ပါးကို အစဥ္အတိုင္း က်င့္တာပါ။ လူေတြကေတာ့ ဒီလုိ မဟုတ္ဘူး၊ မိမိ ေကာင္းက်ဳိးရဖို႔က ပထမ, ေဆြမ်ဳိးေကာင္းက်ဳိးက ဒုတိယ, ေလာကလူသားတို႔ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးက တတိယအေနနဲ႕ က်င့္ၾကတာပါ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶနဲ႔ ေလာက လူသားေတြ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနတယ္ဆိုတယ္ သိႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပရဟိတ၀ါဒသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္႐ုံတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘုရားျဖစ္ၿပီး မၾကာခင္မွာဘဲ သူ႔တပည့္ရဟန္းေျခာက္က်ိပ္တို႔ကို “စရထ ဘိကၡေ၀ စာရိကံ- ခရီးၾကြၾက၊ ေလာကာႏုအတၳာယ ဓမၼံ ေဒေသဟိ- လူသားတို႔၏ ေကာင္းက်ဳိးရရွိေစရန္ တရားေဟာၾက” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔တယ္။
သူတစ္ပါးအက်ဳိးမၾကည့္ဘဲ ကိုယ္က်ဳိးသာၾကည့္တတ္သူေတြကိုလည္း အစြန္းႏွစ္ဖက္ မစင္က်င္ႀကီး ေပေနတဲ႔ ထင္းတုံးနဲ႕ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ေဟာေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။ ဘာမွအသုံးမက်ဘူးဆိုတဲ႔ သေဘာေပါ့။

နီတိဆရာေတြကလည္း --
သစၥံ ပုနပိ သစၥ ႏၱိ၊ ဗာဟုမုကၡိပ ၀ုစၥေတ။
သကေတၳာ နတၳိ နေတၳ၀၊ ပရႆတၳ မကုဗၺေတာ-လို႔ ဖြင့္ဆိုခဲ႔ၾကပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ “သူတစ္ပါးအက်ဳိးကို မျပဳလုပ္ေသာသူမွာ မိမိအက်ဳိးဆိုတာ မရွိႏိုင္ဘူး၊ ဒီစကားဟာ သိပ္ကို မွန္တယ္လို႔ လက္႐ုံးလက္ေမာင္းတန္း၍ ဆိုလိုက္စမ္းပါ” တဲ႔။

လူအမ်ားစုက သူတစ္ပါးအက်ဳိးထက္ မိမိအက်ဳိးကို ပိုၿပီး ေရွ႕တန္းတင္တတ္ၾကပါတယ္။ အတၱကို ေ႐ွ႕တန္း တင္ တယ္လို႔ေတာင္ ပါဠိစကားနဲ႔ ေျပာၾကပါေသးတယ္။ ဒါဟာ မွန္ကန္တဲ႔ သဘာ၀တစ္ခုလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ “အမွားၾကာေတာ့ အမွန္ျဖစ္” ဆိုသလိုေပါ့။
တကယ္ အတၱကို ေ႐ွ႕တန္းတင္မယ္၊ ကိုယ့္အက်ဳိးကို ပိုၿပီးၾကည့္တတ္ၾကမယ္ဆိုရင္လည္း အက်ဳိး အ႐ွိဆုံးအတၱကို ေ႐ွ႕တန္းတင္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ။ ဒီလိုမ်ဳိး အတၱကို ေ႐ွ႕တန္းတင္မယ္ ဆိုရင္ ျမတ္ဗုဒၶကလည္း သေဘာက်ေတာ္မူပါတယ္။

ဘယ္လိုမ်ဳိးအတၱလဲဆိုရင္ ဆင္းရဲျခင္းမ်ဳိးစုံ အကုန္ေတြ႔ေနရတဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕ ဒီဘ၀ ဒီခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို အဆုံးသတ္ေစမယ့္ အရဟတၱမဂ္ + ဖုိလ္ကို ငါ ရေအာင္ အားထုတ္မယ္ဆိုတဲ႔ အတၱပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး ပူေလာင္ေစမယ့္ အက်ဳိးမရွိတဲ႔ အတၱမ်ဳိးကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရွ႕တန္းတင္ ခ်င္ၾကတာလဲ။ အဓိပၸါယ္႐ွိတဲ႔ အတၱမ်ဳိးျဖစ္ပါေစ။

အ႐ွက္ႏွင့္အေၾကာက္တို႔၏ ေနာက္ကြယ္၌

2010-01-01T21:01:00.000+06:30

ဗုဒၶဘာသာ၏ အႏၱိမရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္သည္ သံသရာ သို႔မဟုတ္ ကိေလသာ တို႔မွ လြတ္ေျမာက္ေရး ပင္ျဖစ္၏၊ ထိုသို႔ေသာ လြတ္ေျမာက္ေရးကို ေတာင့္တမႈျဖင့္ မရႏိုင္၊ ကိုယ္က်င့္သီလျပည့္စုံမႈ, က်င့္ၾကံအားထုတ္မႈျဖင့္သာ ရႏိုင္၏၊ ယင္း ကိုယ္က်င့္ တရားဟူသည္မွာလည္းဟိရီၾသတၱပၸႏွင့္ျပည့္စုံမႈ အေပၚတြင္ တည္မွီေန၏။ ထိုသို႔ ဆိုလ်င္ ဟိရီဩတၱပၸသည္ လက္႐ွိလူမႈဘ၀ႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ မည္မွ် အေရးပါေၾကာင္းကို ေအာက္ပါစကားရပ္ျဖင့္ သိသာႏိုင္၏။

ဟိရီၾသတၱပၸ (အရွက္အေၾကာက္) မရွိ၊ ေပ်ာက္ပ်က္သြားလွ်င္ ဣေျႏၵ ေစာင့္ထိန္း မႈ (ဣၿႏၵိယသံ၀ရ) ေပ်ာက္ပ်က္သြား၏၊ ဣၿႏၵိယသံ၀ရ ေပ်ာက္ပ်က္သြားလွ်င္ ကိုယ္က်င့္ (သီလ) တရား ေပ်ာက္ပ်က္သြား၏၊

သီလတရား ေပ်ာက္ပ်က္သြားလွ်င္ မွန္ကန္ေသာ တည္ၾကည္မႈ (သမၼာသမာဓိ) ေပ်ာက္ပ်က္သြား၏၊ သမၼာသမာဓိ ေပ်ာက္ပ်က္သြားလွ်င္ အမွန္ကိုသိျမင္မႈ (ယထာဘူတဉာဏ္အျမင္) ေပ်ာက္ပ်က္သြား၏၊

ယထာဘူတဉာဏ္အျမင္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားလွ်င္ ခႏၶာကိုယ္၌ ၿငီးေငြ႔မႈ- တပ္မက္ ျခင္းကင္းမႈ (နိဗၺိဒါ-၀ိရာဂ)ဉာဏ္ ေပ်ာက္ပ်က္သြား၏၊ နိဗၺိဒါ-၀ိရာဂဉာဏ္ ေပ်ာက္ပ်က္ သြားလွ်င္ လြတ္ေျမာက္မႈကို သိျမင္ေသာ (၀ိမုတၱိဉာဏ ဒႆန)ဉာဏ္ ေပ်ာက္ပ်က္ သြား၏၊ ဥပမာအားျဖင့္ အကိုင္းအခက္အလက္မရွိေသာ သစ္ပင္သည္ အေပြးအခြံ-အကာအေခါက္-အႏွစ္မ်ားျပည့္စုံစည္ပင္မႈ မျဖစ္ႏိုင္သလိုပင္။ ဟိရီဩတၱပၸႏွင့္ျပည့္စုံ လ်င္ကား ယင္းတို႔ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္အက်ဳိးတရားမ်ား ျဖစ္လာမည္။ (အံ-၇၊ ဟိရီၾသတၱပၸ သုတ္)

ဟိရီၾသတၱပၸေခၚ အရွက္အေၾကာက္တရားေတြရွိ၍သာ လူေတြကို ယဥ္ေက်း ေသာ သတၱ၀ါ-ဟူ၍ ဆိုၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ဟိရီၾသတၱပၸဆိုသည္ကို တိရစၧာန္မ်ား နားမလည္ၾကပါ၊ သူတို႔တြင္ ညီအကို ေမာင္ႏွမ ဆိုသည္မရိွ၊ အေဖႏွင့္သမီး၊ အေမႏွင့္ သား ဆိုသည္လည္းမရွိ၊ ဦးၾကီးဦးေလး ေဒၚၾကီး ေဒၚေလး ဆိုသည္လည္း မရွိပါေပ။

ဟိရီႏွင့္ ၾသတၱပၸတရားႏွစ္ပါးသည္ ေလာကႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ေနသည့္ ေလာကပါလ တရားတို႔ ျဖစ္ေပ၏။ ၎တရား ႏွစ္ပါးမရွိလ်င္ အင္အားႀကီးသူက အင္အားနည္းသူကို လုပ္ခ်င္ သလို လုပ္ပစ္တတ္ ေလ႔ရွိသည္။ ႏွိပ္စက္ခ်င္ ႏိွပ္စက္မည္၊ စားခ်င္စားမည္၊ ေမထုန္မွီ၀ဲလိုစိတ္ရွိလ်င္ ေမထုန္ မွီ၀ဲမည္။ ထိုအျပဳ အမူမ်ားသည္ တိရစၧာန္စိတ္ဓာတ္ ပင္ျဖစ္၏။လူတို႔မွာမူ အရွက္အေၾကာက္ဆိုသည္ ရွိၾကရစၿမဲျဖစ္၏။

“ေမထုန္မွီ-အိပ္-စားလို႔၊
ေယာက်ၤားနဲ႔ ႏြားမွာ၊
ျပည့္အစုံ ကုံလံု႐ွိပါ၏၊
သိပညာ တတ္တစ္ပါး၊
ႏြားထက္ ပိုသာ”

ဆိုသည့္ စဥ့္ပါဆရာေတာ္၏ ဆုံးမစာအရ ေမထုန္မွီ၀ဲျခင္း၊ အိပ္ျခင္း၊ စားျခင္းဆိုေသာ အရာသုံးမ်ဳိးတို႔သည္ ေယာက်ၤားႏွင့္ႏြားမွာ တူညီမႈရွိၾကေသာ္လည္း တူညီမႈ မရွိသည့္အရာ, တိရစၧာန္ထက္ပိုသည့္အရာမွာမူ ေကာင္း,မေကာင္း၊ သင့္,မသင့္ အရာရာကို ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစား တတ္ေသာ အသိပညာ တစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္၏။ ခ်င့္ခ်ိန္ စဥ္းစားတတ္ေသာ အသိပညာသာ မရွိပါလွ်င္ “ပညာမပြား၊ အသားပြား၊ ႏြားလားႀကီး ႏွင့္တူ” ဆိုသည့္ ဓမၼပဒလာ စကားရပ္အရ ႏြားလားႀကီးႏွင့္သာ တူေပလိမ့္မည္။

၎ ဟိရီၾသတၱပၸတို႔သည္ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ပါဠိေတာ္ကို ဖတ္႐ႈျခင္းအားျဖင့္ ပညာမွ ဆင္း သက္လာျခင္းေၾကာင္း, ပညာ၏ ေနာက္လိုက္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိသာ၏။

“အ၀ိဇၨာ ဘိကၡေ၀ ပုဗၺဂၤမာ အကုသလာနံ ဓမၼာနံ သမာပတၱိယာ, အႏြေဒ၀ အဟိရိကံ အေနာတၱပၸံ။
၀ိဇၨာ ဘိကၡေ၀ ပုဗၺဂၤမာ ကုသလာနံ ဓမၼာနံ သမာပတၱိယာ, အႏြေဒ၀ ဟိေရာတၱပၸံ။”

အကုသိုလ္တရားမ်ားျဖစ္ေပၚရန္ မသိနားမလည္မႈ (အ၀ိဇၨာ) တရားသည္ ေရွ႕သြား ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး၊ အရွက္မရွိျခင္း (အဟိရိက)ႏွင့္ အေၾကာက္အလန္႔ မရွိျခင္း (အေနာတၱပၸ)တို႔သည္ ေနာက္လိုက္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။

ကုသိုလ္တရားမ်ားျဖစ္ေပၚရန္ ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစားတတ္ေသာ အသိပညာ (၀ိဇၨာ) တရားသည္ ေရွ႕သြား ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး၊ ရွက္ျခင္းေၾကာက္ျခင္း (ဟိရီၾသတၱပၸ) တရား တို႔သည္ ေနာက္လိုက္မ်ား ျဖစ္ၾက၏။ (အံ-၁၁၊ ၀ိဇၨာသုတ္)

ဟိရီၾသတၱပၸကို ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ဖြင့္ဆိုသုံးႏႈန္းၾက၏၊ လမ္းခုလတ္တြင္ ဖိနပ္ျပတ္ သြားသည့္ မိန္းကေလးတို႔သည္ “ရွက္လိုက္တာ”ဟူ၍ ေျပာတတ္ၾကသည္။ အိမ္အျပင္ ဘက္တြင္ရွိသည့္ အမိႈက္ပုံဆီသို႔ အညစ္အေၾကး အမႈိက္သရိုက္ေတြ ပစ္ခိုင္းခံရသည့္ သားသမီးတို႔သည္လည္း “ရွက္တယ္” ဟူ၍ ေျပာတတ္ၾကျပန္သည္။ ဘုရား ေစတီတို႔ တြင္ တံမ်က္လဲွျခင္း၊ ပန္းႏွင့္ ေရခ်မ္းေဟာင္းမ်ား စြန္႔ပစ္လဲလွယ္ျခင္းစသည့္ ကုသိုလ္ လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ရာမွာလည္း တစ္ခ်ဳိ႕က ရွက္တတ္ၾကျပန္သည္။

သူတို႔၏ ရွက္တတ္, ေၾကာက္တတ္လိုက္ၾကပုံမွာ လြန္လြန္းပါ၏။ ဆရာမိဘတို႔ မသိေစဘဲ ဘီယာ အရက္ ေသာက္ျခင္း, လိမ္ညာျခင္း, မိဘမ်က္ႏွာပ်က္စရာ အမႈမ်ားကိုျပဳျခင္းစသည့္ မဟုတ္မဟတ္ လုပ္ငန္းမ်ားကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ျပဳလုပ္ေရးမွာမူ မရွက္တတ္ မေၾကာက္ တတ္ၾကပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္-“အလဇၨိတာေယ လဇၨ ႏၱိ၊ လဇၨိတာေယ န လဇၨေရ” - မရွက္ မေၾကာက္ သင့္ေသာ အရာတို႔၌ ရွက္ေၾကာက္တတ္ၾကၿပီး၊ ရွက္ေၾကာက္သင့္ ေသာအရာတို႔၌ကား မရွက္ မေၾကာက္တတ္ ၾကေပ - ဟူ၍ ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့၏။

လူတစ္ေယာက္မွာ ‘အရွက္’ မရွိေတာ့လ်င္ ‘သိကၡာ’ လည္း မရွိႏိုင္ေပ၊ သိကၡာ ကင္းမဲ႔သူမွာ ေကာင္းျမတ္ေသာ လူ႔စံႏႈန္း လူ႔တန္ဖိုးဆိုသည့္အရာမ်ားလည္း ကြယ္ ေပ်ာက္စၿမဲပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ “အရွက္ႏွင့္သိကၡာ” ကို တန္ဖိုးထားကာကြယ္ၾကရ မည္။

“ရိကၡာအတြက္
သိကၡာေတာ့ အပ်က္မခံ
လူ႔တစ္လႊားမွာလည္း
မုသားလွ်ာ သကာဖုံး
ၿပဳံးပန္းမပန္
ႏွလံုးခါးနဲ႔လည္း အေကာက္မႀကံ
ေဖာက္ျပန္တဲ႔လမ္းကိုလည္း မေလွ်ာက္
ဘ၀တာ ေရတစ္ပြက္မွာ
ခဏတာ အသေရပ်က္မွာကိုေတာ့
ေသမွာထက္ေၾကာက္”

ဆိုသည့္ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို စာေစာင္တစ္ခုတြင္ ဖတ္လိုက္ရသည္။ မည္သူေရးေၾကာင္းကိုကား မမွတ္မိလိုက္ပါ။

“ရိကၡာနဲ႔ သိကၡာယွဥ္လာရင္
ရိကၡာကို အေရးမေပး
သိကၡာကိုသာ အေရးေပးမယ္”

ဆိုၿပီး ကဗ်ာဆရာႀကီး ‘ေမာင္တင္မိုး’ ကလည္း စပ္ဆိုခဲ့သည္။ မိမိ၏သိကၡာကို တန္ဖိုးထားသင့္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပသည့္ စာပိုဒ္တို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ မိမိ၏ သိကၡာကိုတန္ဖိုးထားျခင္းအားျဖင့္ “အရွက္တရားရွိ၏”ဆိုေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ကိုလည္း အလိုလို ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။ ‘အရွက္’ ႏွင့္ ‘သိကၡာ’ သည္ ဒဂၤါးျပား၏ ေခါင္းႏွင့္ပန္းကဲ႔သို႔ပင္ ျဖစ္ၾကေပ၏။ ခြဲျခား၍ မရႏိုင္ပါ။

စာေပစကားႏွင့္ေျပာရလ်င္ - သိကၡာဆိုသည္မွာ သီလ, သမာဓိ, ပညာတို႔ပင္ ျဖစ္၏။ ဆင့္ကဲ ျဖစ္စဥ္ သေဘာတရားအရ ကိုယ္က်င့္တရား (သီလ), တည္ၾကည္ ၿငိမ္ သက္မႈ (သမာဓိ) ႏွင့္ ထိုးထြင္းသိျမင္မႈ (ပညာ)တို႔သည္ ဟိရီၾသတၱပၸေခၚသည့္ ရွက္တတ္ေၾကာက္တတ္မႈမွ ျမစ္ဖ်ားခံဆင္းသက္လာသည္႔ အက်ဳိးတရား တို႔ပင္ ျဖစ္ၾက ၏။ သို႔ေသာ္လည္း တစ္ခါတရံ အဟိရီက အေနာတၱပၸေခၚ အရွက္အေၾကာက္ မရွိျခင္း သည္ပင္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းမႈျပဳရန္ လြယ္ကူသလိုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ “ဟိရီ ၾသတၱပၸ”ဆိုသည္ကို ဂရုမစိုက္ခ်င္ ၾကေတာ့ပါ။

“သုဇီ၀ံ အဟိရိေကန၊ ကာကသူေရန ဓံသိနာ” က်ီးကဲ႔သို႔ရဲတင္းေသာ, သူတစ္ပါးတို႔၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ, အရွက္မရွိေသာသူသည္ အသက္ေမြးျခင္းငွါ လြယ္ကူ၏- ဟု ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကား ခဲ႔သည္ကို ဓမၼပဒပါဠိေတာ္၌ ေတြ႔ႏိုင္၏။ “ၾကိဳက္မရွက္ - ငိုက္မရွက္ - ငတ္မရွက္” ဟူ၍ မရွက္သုံးပါးရွိေၾကာင္း ေရွးစာဆိုမ်ားကလည္း ဆုံးမစကား ထားခဲ႔ၾက၏။

မစင္အညစ္အေၾကးကို ျမင္သည့္အခါ စက္ဆုတ္ရြံရွာသကဲ႔သို႔ မေကာင္းမႈတို႔ကို စက္ဆုတ္ရြံရွာတတ္မႈ သေဘာကို ဟိရီ- ဟု ေခၚသည္။ အပူကိုျမင္သည့္အခါ ေၾကာက္ လန္႔သကဲ႔သို႔ မေကာင္းမႈတို႔ကို ေၾကာက္လန္႔တတ္မႈသေဘာကို ၾသတၱပၸ- ဟု ေခၚ သည္။

မေကာင္းမႈတို႔ကို ရြံရွာျခင္း ေၾကာက္လန္႔ျခင္းတို႔သည္ ကုသိုလ္ျဖစ္ျခင္း သေဘာ အားျဖင့္တူၾကေသာ္လည္း ၎တို႔တြင္ မတူထူးျခားသည့္ အခ်က္မ်ားရွိၾကသည္။

ရွက္ျခင္းသေဘာတရားသည္ မိမိခႏၶာကိုယ္၏အတြင္းဘက္ အဇၥ်တၱသႏၱာန္မွ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး၊ ေၾကာက္ျခင္း သေဘာတရားမွာမူ မိမိခႏၶာကိုယ္၏ အျပင္ဘက္ ဗဟိဒၶ သႏၱာန္မွ ျဖစ္ေပၚလာသည္။

ရွက္ျခင္းသေဘာတရားသည္ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ အႀကီးအကဲအျဖစ္ အုပ္စုိးျခယ္လွယ္ႏိုင္မႈအျဖစ္၌တည္ရွိၿပီး၊ ေၾကာက္ျခင္းသေဘာတရားမွာမူ ေလာကသား အျခားသူ မ်ားကို အႀကီးအကဲအျဖစ္ အုပ္စုိးျခယ္လွယ္ ႏိုင္မႈအျဖစ္၌တည္ရွိသည္။

ဟိရီသည္ ရွက္ျခင္းသေဘာတရား၌တည္ၿပီး၊ ဩတၱပၸသည္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္း သေဘာတရား၌ တည္သည္။
ဟိရီသည္ ရိုေသက်ဳိးႏံြျခင္း လကၡဏာရွိၿပီး၊ ဩတၱပၸသည္ အျပစ္ကို ေၾကာက္ ျခင္း, ေဘးဟု႐ႈျမင္ျခင္း လကၡဏာရွိသည္။
ေအာက္ပါအေၾကာင္း (၄)မ်ဳိးတို႔က ဟိရီကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ျဖစ္ေစပုံ --

၁။ “မေကာင္းမႈကို ျပဳျခင္းမည္သည္ အမ်ဳိးဇာတ္ျမင့္ျမတ္သူတို႔၏ အလုပ္မဟုတ္၊ နိမ့္က်ေသာ တံငါသည္ စသူတို႔၏ အလုပ္သာျဖစ္သည္၊ ငါကဲ႔သို႔ အမ်ဳိးဇာတ္ ျမင့္ျမတ္သူမွာ ဤမေကာင္းမႈကို ျပဳရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေခ်” ဟု အမ်ဳိးဇာတ္ကို ဆင္ျခင္၍ သူတစ္ပါး အသက္ကို သတ္ျခင္းစသည့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳလွ်င္ ဟိရီ (႐ွက္ျခင္း) ကို ျဖစ္ေစရာ ေရာက္သည္။

၂။ “မေကာင္းမႈကို ျပဳျခင္းမည္သည္ ငယ္႐ြယ္သူတို႔သည္သာ ျပဳလုပ္ေသာ အမႈျဖစ္၏၊ ငါကဲ႔သို႔ အ႐ြယ္ေရာက္သူတို႔သည္ မေကာင္းမႈကို ျပဳရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေခ်” ဟု အ႐ြယ္ကို ဆင္ျခင္၍ သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျခင္းစသည့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳလွ်င္ ဟိရီ (႐ွက္ျခင္း) ကို ျဖစ္ေစရာေရာက္သည္။

၃။“မေကာင္းမႈကို ျပဳျခင္းမည္သည္ (အဖက္ဖက္က) အားနည္းေသာ သေဘာရွိ သူတို႔သည္သာ ျပဳလုပ္ေသာအမႈျဖစ္၏၊ ငါကဲ႔သို႔ ရဲရင့္မႈႏွင့္ ျပည့္စုံေသာသူတို႔သည္ မေကာင္းမႈကို ျပဳရန္မသင့္ေလ်ာ္ေခ်” ဟု ရဲရင့္မႈကို ဆင္ျခင္၍ သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျခင္းစသည့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳလွ်င္ ဟိရီ (႐ွက္ျခင္း) ကို ျဖစ္ေစရာေရာက္သည္။

၄။ “မေကာင္းမႈကို ျပဳျခင္းမည္သည္ မိုက္ကန္းေသာသူတို႔၏ အလုပ္ျဖစ္၏၊ ပညာရွိသူတို႔၏ အလုပ္မဟုတ္၊ ငါကဲ႔သို႔ ပညာ, ဗဟုသုတရွိသူတို႔သည္ မေကာင္းမႈကို ျပဳရန္မသင့္ေလ်ာ္ေခ်” ဟု ဗဟုသုတရွိမႈကို ဆင္ျခင္၍ သူတစ္ပါး အသက္ကို သတ္ျခင္း စသည့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳလွ်င္ ဟိရီ (႐ွက္ျခင္း) ကို ျဖစ္ေစရာေရာက္သည္။

ဤကဲ႔သို႔ အေၾကာင္း (၄) မ်ဳိးတို႔ျဖင့္ ဟိရီ (႐ွက္ျခင္းတရား)ကို ျဖစ္ေစၿပီးေနာက္ မိမိ၏စိတ္ကို ႐ွက္ျခင္း၌ သက္၀င္ေစလွ်င္ မေကာင္းမႈကို မျပဳလုပ္ေတာ့ပါ။

ေၾကာက္ျခင္းတရားသည္ အျပင္ဘက္ (ဗဟိဒၶ) ေၾကာင့္ျဖစ္ပုံ --
“အကယ္၍ သင္သည္ မေကာင္းမႈကိုျပဳလွ်င္ ပရိသတ္ေလးပါးတို႔၌ (သီလ႐ွိသူ တို႔၏) ကဲ႔ရဲ႕ဖြယ္ရာ ျဖစ္လိမ့္မည္” ဟု ဆင္ျခင္ေသာ္ မေကာင္းမႈကို ျပဳျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။

ဟိရီက မိမိကိုယ္ကိုမိမိ အႀကီးအကဲအျဖစ္ထား႐ွိပုံ--
ဤေလာက၌ အမ်ဳိးေကာင္းသားသည္ မိမိကိုယ္မိမိ အႀကီးအကဲအရာ၌ထားၿပီး “ငါကဲ႔သုိ႔ သဒၶြါတရား နွင့္ ရဟန္းျပဳလာေသာ ဗဟုသုတ႐ွိသူသည္ မေကာင္းမႈကို ျပဳလုပ္ျခင္းငွါ မသင့္ေလ်ာ္” ဟု စဥ္းစားၿပီး မေကာင္းမႈကို မျပဳလုပ္။ ထိုအမ်ဳိးေကာင္း သားသည္ ဤကဲ႔သို႔ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ ဆုံးမတတ္သူ အႀကီးအကဲအရာ၌ထား၍ အကုသုိလ္, အျပစ္႐ွိေသာတရားကို ပယ္႐ွားၿပီး၊ ကုသုိလ္, အျပစ္မ႐ွိေသာတရားကို ျဖစ္ပြားေစကာ မိမိစိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ ေစာင့္ေ႐ွာက္သည္။

ဩတၱပၸက မိမိမွတစ္ပါး တစ္ျခား ေလာကသားကို အႀကီးအကဲအျဖစ္ထား႐ွိပုံ--
လူအေပါင္းေနထိုင္ေသာ ေလာကႀကီးသည္ က်ယ္၀န္းလွ၏၊ ထိုေလာကႀကီးထဲ၌ တန္ခိုး႐ွိသူ နတ္မ်က္စိ႐ွိသူ သူတစ္ပါးစိတ္ကိုသိႏိုင္သူတို႔သည္ ငါႏွင့္ မည္မွ်ပင္ေ၀းေသာ္လည္း ငါ႔ကိုျမင္ႏိုင္ကုန္၏၊ ငါႏွင့္နီးေနပါ ေသာ္လည္း သူတို႔ကို ငါက မျမင္ႏိုင္၊ သူတို႔၏စိတ္ျဖင့္လည္း ငါ့စိတ္ကုိ သိၾကကုန္၏၊ “အေမာင္တို႔ ဤအမ်ဳိးေကာင္းသားကို ၾကည့္ၾကစမ္းပါ၊ သဒၶါတရားႏွင့္ရဟန္းျပဳလာပါလ်က္ ယုတ္မာကုန္ေသာ အကုသိုလ္ တရားတို႔ႏွင့္ ေရာျပြမ္း၍ ေနဘိ၏” ဟုလည္း ငါ့စိတ္ကို သိၾကေပလိမ့္မည္။

ဤသို႔လ်င္ ေလာကႀကီး (ေလာကထဲ၌႐ွိေနသူတို႔)ကို ဆုံးမတတ္သူ အႀကီးအကဲအျဖစ္, အေလး ဂ႐ုျပဳစရာအျဖစ္ထားၿပီး အကုသိုလ္ ပယ္႐ွား ကုသိုလ္ပြားကာ မိမိစိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ ေစာင့္ေ႐ွာက္သည္။

ဟိရီသည္ ရွက္ျခင္းသေဘာတရား၌တည္ရွိၿပီး ဩတၱပၸသည္ (အပါယ္ေဘးမွ) ေၾကာက္ျခင္းသေဘာတရား၌ တည္ရွိသည္။ ထိုႏွစ္ပါးစုံသည္ မေကာင္းမႈမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္းပင္ျဖစ္၏ ဟုဆိုသည္မွာ ထင္႐ွားသည္။ ထင္႐ွားပုံမွာ- သံေတြခဲႏွစ္ခုတို႔တြင္ တစ္ခုသည္ ေအးျမေနေသာ္လည္း မစင္က်င္ႀကီးေပက်ံေနသည္၊ တစ္ခုသည္ ပူေလာင္ၿပီး အလွ်ံတစ္ညီးညီး ျဖစ္ေနသည္။

ေအးျမေသာသံေတြခဲသည္ မစင္က်င္ႀကီး ေပက်ံေန သျဖင့္ စက္ဆုတ္စရာေကာင္းေသာေၾကာင့္ သိနားလည္သူက မကိုင္ပါ။ ပူေလာင္ေန ေသာ သံေတြခဲကိုလည္း ပူေလာင္မႈေဘးမွ ေၾကာက္သျဖင့္ မကိုင္။
ထိုနည္းတူစြာ ပညာ႐ွိသည္ ဟိရီျဖင့္ စက္ဆုတ္ေသာေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳ၊ ဩတၱပၸျဖင့္ အပါယ္ေဘးမွ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကို မျပဳေပ။

ဟိရီက ရိုေသက်ဳိးႏံြျခင္း လကၡဏာရွိပုံ- တစ္ခ်ဳိ႕ေသာသူသည္ အမ်ဳိးဇာတ္ ျမင့္ ျမတ္မႈကို ဆင္ျခင္ျခင္း၊ ဆရာ၏ျမင့္ျမတ္မႈကို ဆင္ျခင္ျခင္း၊ အေမြခံ၏ ျမင့္ျမတ္မႈကို ဆင္ျခင္ျခင္း၊ အတူေနသီတင္းသုံးေဖာ္တို႔၏ ျမင့္ျမတ္မႈကို ဆင္ျခင္ျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္း (၄) မ်ဳိးတို႔၌ ဂါရ၀တရားျဖင့္ ရိုေသက်ဳိးႏြံမႈ လကၡဏာရွိေသာ ဟိရီကို ျဖစ္ ေစၿပီး မေကာင္းမႈကို မျပဳ။

ဩတၱပၸက အျပစ္ကို ေၾကာက္ျခင္း, ေဘးဟု႐ႈျမင္ျခင္း လကၡဏာရွိပုံ-
တစ္ခ်ဳိ႕ေသာသူသည္ မိမိကိုယ္ကို စြပ္စြဲျခင္း (အတၱာႏု၀ါဒေဘး)၊ သူတစ္ပါးတို႔၏ စြပ္စြဲမႈကိုခံရျခင္း (ပရာႏု၀ါဒ ေဘး)၊ အျပစ္တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္မိသျဖင့္ ဒဏ္တပ္ခံရျခင္း (ဒ႑ေဘး)၊ မေကာင္းမႈျပဳမိသျဖင့္ ေသၿပီးေနာက္ အပါယ္ငရဲက်ျခင္း (ဒုဂၢတိေဘး) ဟူေသာ အျပစ္တို႔မွ ေၾကာက္လန္႔ေသာေၾကာင့္ အျပစ္ကို ေၾကာက္ျခင္း, ေဘးဟု႐ွဳျမင္ျခင္း လကၡဏာရွိေသာ ဩတၱပၸကို ျဖစ္ေစၿပီး မေကာင္းမႈကို မျပဳ။ (ဣတိ၀ုတၱက အ႒ကထာ၊ ၁၅၂)

ဆိတ္ေခြးစေသာ တိရစၧာန္တို႔သည္ အ႐ွက္အေၾကာက္ကင္းသျဖင့္ အေမ-အေဒၚႏွင့္ ေလးစားထုိက္သူမ်ား ဟူေသာ အမွတ္သညာမျပဳဘဲ စည္းကမ္းပ်က္ကာ အေမ-အေဒၚစသူတို႔၌ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းမႈျပဳကုန္သကဲ႔သို႔၊ ထိုနည္းတူစြာ ဟိရီဩတၱပၸ ဟူေသာ အျပစ္ကင္းေသာတရားႏွစ္ပါးသည္ ေလာကကုိ မေစာင့္ေ႐ွာက္လ်င္ (ေလာက ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္တတ္ေသာ ၎တရားႏွစ္ပါးမ႐ွိလ်င္) “႐ွက္စရာေၾကာက္စရာ”ဟူ၍ မထင္မွတ္ေတာ့ ဘဲ ထင္ရာစိုင္းၾကေပလိမ့္မည္။

ထိုသို႔ျဖစ္ပါမူ-

ေယသံ ေစ ဟိရိဩတၱပၸံ၊ သဗၺဒါ စ န ၀ိဇၨတိ။
ေ၀ါကၠႏၱာ သုကၠမူလာ ေတ၊ ဇာတိမရဏဂါမိေနာ။

(ကုသိုလ္တရားတို႔၏ တည္ရာျဖစ္ေသာ ဟိရီဩတၱပၸမ႐ွိလွ်င္) ကုသိုလ္တရား တို႔မွေလ်ာက်၍ ထိုဟိရိဩတၱပၸ မ႐ွိေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ အိုနာေသဟူေသာ သံသရာ၀ဋ္ ဆင္းရဲမွ မလြန္ေျမာက္ႏိုင္ၾကကုန္။

မိမိ၏ အ႐ွက္ႏွင့္ သိကၡာကို တန္ဖိုးထားတတ္ပါမူကား-

ေယသၪၥ ဟိရိဩတၱပၸံ၊ သဒါ သမၼာ ဥပ႒ိတာ။
၀ိ႐ူဠွျဗဟၼစရိယာ ေတ၊ သေႏၱာ ခီဏပုနဗၻ၀ါ။

ဟိရီဩတၱပၸေကာင္းစြာတည္႐ွိပါမူကား မေကာင္းမႈျပဳျခင္းမွ ရွက္ေၾကာက္ကာ ထိုမေကာင္းမႈကို ပယ္စြန္႔ေသာ သူတို႔သည္ သာသနျဗဟၼစရိယ, မဂၢျဗဟၼစရိယ စည္ပင္ေစလွ်က္ မဂ္တရားမ်ားရရွိကာ ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးသူ, ေနာင္တစ္ဖန္ ဘ၀သစ္မျဖစ္ေတာ့သူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္မည္။ (ဣတိ၀ုတၱကပါဠိ၊ ၂၂၀)

ေလာကပါလေခၚ အ႐ွက္အေၾကာက္တရားမ်ား ႐ွိျခင္း,မ႐ွိျခင္း၏ အျပစ္ႏွင့္ အက်ဳိး ထိုႏွစ္မ်ဳိးကို သိျမင္ကာ တန္ဖိုးထားႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစေသာ္…..
(အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိ၊ ဣတိ၀ုတ္ပါဠိႏွင့္ အ႒ကထာတို႔ကို ကိုးကားေရးပါသည္။)

အ႐ွင္ေသာဘဏာလကၤာရ
B.H.U

Sunlun Sayadaw U Kavi

2009-12-30T16:12:00.000+06:30

ေျပာင္းလဲလာေနတဲ႔ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း

2009-11-30T15:56:00.000+06:30

နာရီလက္တံတို႔သည္ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ ပတ္ေနသည္၊ နာရီပတ္ေရ မ်ားလာသည္ႏွင့္အမွ် ေန႔ေတြ ညေတြ ရက္ေတြလေတြ ႏွစ္အေရအတြက္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့သည္၊ ေခတ္ေတြ တစ္မ်ဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိး ေျပာင္းလဲလာခဲ႔ ၿပီ၊ သက္မဲ႔အရာ၀တၳဳေတြနဲ႕ တစ္ေျပးညီညီပဲ သက္ရွိအရာ၀တၳဳေတြလည္း အခ်ိန္ကာလရဲ႕ ၀ါးမ်ဳိမႈကို ခံေနရဆဲ။ အခ်ိန္ကာလက ေတာင္းဆိုလာတာမို႔ အေျပာင္းအလဲဆိုတာေတြ ျဖစ္ေပၚလာရသည္။ ဒီအရာကေတာ့ျဖင့္ ဒီအတိုင္းပဲ အၿမဲတမ္း တည္ရွိေနရမယ္ဆိုၿပီး တစ္သမတ္တည္း, ပုံေသကားက် လုပ္ထားလိုခ်င္၍မရ၊ ေခတ္ ကာလနဲ႕ အံ၀င္ဂြင္က် မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ထိုကဲ႔သို႔ အၿမဲ တည္ရွိေနရမည္ဆိုသူတို႔၏ ေခတ္မမီေတာ့ သည့္ အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ ျပည့္ေနသူတို႔ရဲ႕လုပ္ရပ္ကိုလည္း မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြက ျပက္လံုးထုတ္စရာတစ္ခု အျဖစ္နဲ႔ သာ မွတ္တမ္းတင္ဂုဏ္ျပဳၾကပါလိမ့္မည္။

ေရွးရိုးစြဲ ၀ါဒီမ်ားက မိမိတို႔ရဲ႕၀ါဒကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ပင္ စုပ္ကိုင္ထားသည္သာမက ေနာင္လာေနာက္ သားေတြကိုလည္း သူတို႔နည္းတူ ေရွးရိုးစြဲျဖစ္ေစဖို႔ စည္းရုံးသိမ္းသြင္းၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘက္စုံ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ႔ ယေန႔ေခတ္မွာ အေထြေထြဗဟုသုတမ်ား အလြယ္တကူ ရယူႏိုင္ၾကတဲ႕ လူငယ္ေတြက လက္ေတြ႔လည္းမက်, ေခတ္နဲ႔လည္း သဟဇာတမျဖစ္ေတာ့တဲ႕ ေရွးရိုးစြဲတို႔ရဲ႕ ၀ါဒေတြကို တြန္းလွန္ၿပီး သေဘာ ထားႀကီးေသာ၊ အေတြးအေခၚသစ္မ်ားကိုလက္ခံေသာ၊ အစြန္းမေရာက္ေသာ မဇၥ်ိမ၀ါဒကို လက္ခံက်င့္သုံး လာၾကသျဖင့္ ပိုမိုတိုးတက္မႈေတြကို ကမၻာတစ္၀ွမ္း မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႔ေနၾကရပါၿပီ။ “စီးဆင္းမႈမရွိဘဲ ၿငိမ္သက္ေနတဲ႔ေရဟာ သန္႔ရွင္းမႈမရွိသလို အႏၱရာယ္မ်ားျပားၿပီး ေၾကာက္စရာလဲေကာင္းလွပါတယ္၊ တစ္သြင္သြင္ စီးဆင္းေနတဲ႔ေရကေတာ့ အမႈိက္သရိုက္ေတြကို ဖယ္ရွား ေမ်ာပါသြားေစသျဖင့္ သန္႔ရွင္းၿပီး ျမင္ရသူေတြအဖို႔ စိတ္ၾကည္လင္ ေအးခ်မ္းမႈကိုလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္၏၊” ဆိုတဲ႔ ဥပမာေလးနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္သင့္ ပါတယ္။ “ေရွးထံုးကို မပယ္နဲ႔” ဟုဆိုေသာ္လည္း ပယ္ဖို႔မလိုအပ္ရင္ေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲထားၿပီး၊ ပယ္ဖို႔လိုအပ္ရင္ ပယ္ရမယ္, ေျပာင္းလဲသင့္ရင္ ေျပာင္းလဲရမယ္။ တိုးတက္မႈသေဘာေတြကို ျမင္ေတြ႔ရမယ္ဆိုရင္ အစဥ္အလာ ဆိုတာကို ေဖ်ာက္ဖ်က္သင့္တဲ႔ အခါ ေဖ်ာက္ဖ်က္ေပးရပါတယ္။

အျပဳသေဘာျဖင့္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကပါစို႔ ---
သက္ရွိသတၱ၀ါတို႔သည္ နံနက္ အိပ္ရာႏိုးခ်ိန္ကေန ညအိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္အထိ စိတ္ရဲ႕ လႈံ႕ေဆာ္မႈကို လုပ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ေပၚေပါက္လာေအာင္ အေတြးကိုယ္စီ, အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႕ က်င္လည္က်က္စား လႈပ္ရွားေနၾကတာပါ၊ ဒီ လႈပ္ရွားမႈေတြထဲမွာ ဒြိတၱ၀ါဒသေဘာတရားအရ အေၾကာင္းအက်ဳိးေတြထဲမွာ အေကာင္းအဆိုးေတြ ေရာပါေနတတ္တာဟာ သဘာ၀ပါ၊ လက္ေတြ႔လႈပ္ရွားမႈေတြ မျဖစ္ေပၚေသးခင္ အေတြး အစဥ္ကတည္းက ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးေတြ ျဖစ္ေပၚမလာေအာင္ ဟန္႔တားႏိုင္ဖို႔ ဆင္ျခင္ျခင္း၊ သုံးသပ္ျခင္း စြမ္းအားကို လက္ကိုင္ျပဳရမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီ စြမ္းအားကို တကယ္အသံုးျပဳလိုက္တဲ႕အခါမွာ ယထာဘူတ အျမင္ေတြ ရလာမွာေသခ်ာပါတယ္၊ ဒီအျမင္က အသင့္ေတာ္ဆံုး, အေကာင္းဆံုး, အျပည့္စုံဆံုးျဖစ္တဲ႔ အေျခအေနတစ္ခုထိေရာက္ေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ရဟန္းသံဃာ ေတာ္နဲ႕ သီလရွင္ဆရာေလးေတြရဲ႕ ပါဠိစာေပ သင္ၾကားေနမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးသည့္ သေဘာအေနျဖင့္ မိမိကိုယ္ေတြ႕ႏွင့္ယွဥ္ၿပီး အနည္းငယ္ တင္ျပလိုပါတယ္။ (ၾကြား၀ါလိုျခင္း၊ ပုတ္ခတ္လိုျခင္း အလ်ဥ္းမရွိေၾကာင္း ႀကိဳတင္ေျပာထားလိုက္ပါရေစ။)

မိမိသည္ အသက္ ၉-ႏွစ္ေက်ာ္မွာ ကိုရင္၀တ္, စာသင္တိုက္ေရာက္ၿပီး ပါဠိစာေပ သင္ၾကားေရးကို စတင္ခဲ႔ပါတယ္၊ စာသင္သားအျဖစ္နဲ႔ေရာ စာခ်ဘုန္းႀကီးအျဖစ္နဲ႔ပါ အသက္ ၃၃-ႏွစ္ေလာက္ အထိ ပါဠိစာေပနဲ႔ပဲ နပမ္းလံုး ေနခဲ႔ပါတယ္၊ ဒီအေတာအတြင္း စာသင္တိုက္ ေရာက္ခါစက စနစ္သစ္ ပညာေရးမေပၚေသးခင္မွာ အေျချပဳမူလတန္းကလည္း မရွိေသး, ပါဠိစာေပ စတင္သင္ခါစမို႔ စနစ္ေဟာင္း အငယ္တန္းကိုလည္း မလိုက္ႏိုင္ ေသးလို႔ မူႀကိဳတန္းမွာပဲ ထိုင္ေနခဲ႔ရတဲ႔ႏွစ္ေတြ၊ စာေမးပြဲ ၃-ခါက်တဲ႔ႏွစ္ေတြ, အေျခအေန အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မေျဖလိုက္ခဲ႔ရတဲ႔ႏွစ္ေတြအပါအ၀င္ ပါဠိစာေပတစ္မ်ဳိးတည္းကိုပင္ ေလ့လာခဲ႔ရတဲ႔ႏွစ္ေတြ စုစုေပါင္း ႏွစ္ ၂၀-ေက်ာ္ ရွိခဲ႔ပါတယ္၊ ဘုန္းႀကီး ပညာေရးအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘြဲ႔လက္မွတ္လို႔ေခၚတ႔ဲ စာရြက္ ၅-ခုေတာ့ ရလိုက္တယ္ေပါ႔၊ ဒီအခ်ိန္အထိ စာသင္ႀကားေရးအလုပ္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္ရင္း ကိုယ္ဟာနဲ႔ကို ေက်နပ္ေနမိ ပါေသးတယ္။ ၃၃-ႏွစ္ထဲ ေရာက္လာတဲ႔အခါမွာ ပါဠိစာေပကို ခဏတာေက်ာခိုင္းၿပီး အဂၤလိပ္စာကို ေဇာက္ခ်လုပ္လိုက္တယ္၊

ေထရ၀ါဒတကၠသိုလ္ ၀င္ခြင့္ေအာင္လို႔ ဒီပလိုမာသင္တန္းကို တက္ခဲ႔တယ္။ လအနည္းငယ္ပဲတက္ၿပီး သီရိလကၤာႏိုင္ငံ (သီဟုိဠ္ကၽြန္း) ကို ထြက္သြားခဲ႔ပါတယ္၊ အဲဒီမွာ ျပင္ပ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေတြတက္ရင္း Kelaniya တကၠသိုလ္မွာ M.A တန္းတက္ခဲ႔တယ္၊ ရန္ကုန္မွာ ႏွစ္တစ္၀က္ေလာက္ ျပန္ထိုင္ရင္း သင္တန္းအနည္းငယ္ ထပ္တက္ျဖစ္လိုက္တယ္၊ အခု အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ ေရွးၿမိဳ႕ေတာ္ ဗာရာဏသီ မွာရွိတဲ႔ တကၠသိုလ္ႀကီးတစ္ခုမွာ Ph.D ေက်ာင္းသားအျဖစ္နဲ႔ တက္ေရာက္ၿပီး က်မ္းျပဳေနပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ ေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ေလ့လာခြင့္ရလိုက္တဲ႔ ႏွစ္တို႔သည္ ဘာဆိုဘာမွ မၾကာလိုက္။ ငယ္စဥ္ကပင္ သင္ၾကားခြင့္, ဆရာေကာင္းႏွင့္ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ႔လွ်င္ ပို၍ပင္ ျမန္လိမ့္မည္ဟုထင္သည္။

မိမိ၏ အေတြးတို႔သည္ တစ္စတစ္စ ေျပာင္းလဲလာခဲ႔သည္။ အခ်ိန္အတိအက် ေျပာရလွ်င္ သီဟုိဠ္ကၽြန္း မွာ ေနစဥ္ကတည္းကပါ၊ တစ္ခ်ိန္က ပါဠိစာေပထဲမွာပဲ မိမိ၏ စိတ္ကိုျမွပ္ႏွံထားခဲ႔သည္၊ မိမိရခဲ႔တဲ႔ ဘြဲ႔ေတြနဲ႔ လည္း ေက်နပ္ခဲ႔သည္၊ အထက္တန္းလို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတဲ႔ပါဠိ, အ႒ကထာ, ဋီကာေတြကို နားလည္ေအာင္ ၾကည့္ရႈႏိုင္သည္၊ ဘုန္းႀကီးေလာကမွာေတာ့ အထက္တန္းႀကီးက မဟုတ္သည့္တိုင္ အလယ္အလတ္ေတာ့ မက-ဟု ထင္ခဲ႔သည္၊ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ့၊
အခြင့္သာလို႔ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတုန္း ေမးခြန္းတစ္ခ်ဳိ႕ နွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိမ္မွ် အေမးခံရဘူးသည္၊ “ဘယ္ အသက္အရြယ္မွာ ကိုရင္၀တ္ခဲ႔ပါသလဲ, “ဘယ္ဘာသာရပ္ေတြကို အဓိက သင္ယူခဲ႔တာလဲ” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္း ေတြကို “၉-ႏွစ္သားကတည္းက” “အဓိကဘာသာရပ္က ပါဠိ” လို႔ ခပ္သြက္သြက္ပဲ ေျဖလိုက္မိပါတယ္။ “တစ္ျခားဘယ္ဘာသာရပ္ေတြ သင္ခဲ႔ရသလဲ” ဆိုေတာ့ “မသင္ခဲ႔ရဘူး၊ ပါဠိတစ္ခုပဲ” လို႔ေျဖလိုက္တယ္။ “ဒီလိုဆို ပါဠိအေရးအသားနဲ႔ စကားေျပာ အရမ္းကၽြမ္းက်င္မွာေပါ႔” တဲ႔။ အဲဒီထင္ျမင္ခ်က္ပါတဲ႔ ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကိုေတာ့ ႏႈတ္မသြက္ဘဲ ၀ကၤ၀ုတၱိအလကၤာေျမာက္ေအာင္ ေကြ႔ပတ္၍သာ ေျဖလိုက္ရပါေတာ့သည္။

ေနာက္မွ “ႏွစ္ ၂၀-ေက်ာ္ သင္လာခဲ႔ရတဲ႔ ပါဠိစာေပကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေရးႏိုင္, ေျပာႏိုင္ပါသလား“ လို႔ မိမိ ကိုယ္တိုင္ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တစ္ခုမွ ထိထိမိမိ မရွိခဲ႔၊ စာအုပ္ၾကည့္ၿပီး နားလည္သေဘာ ေပါက္, ျပန္လည္ သင္ျပေပးႏိုင္ရုံ အဆင့္သာရွိသည္၊ ပါဠိနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး က်မ္းတစ္ေစာင္, ေပတစ္ဖြဲ႔ ေရးသား ဖို႔ရန္ကား စိတ္ကူးထဲမွာပင္ မလုပ္ရဲခဲ႔ပါ။ “ဘာသာရပ္တစ္ခုကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သင္ယူလာခဲ႔ရပါလွ်က္ ဘာ့ေႀကာင့္ ထိုကဲ႔သို႔ မလုပ္ႏိုင္ရသနည္း” ဆိုတာကို အေျဖရွာဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဟန္းသံဃာမ်ားရဲ႕ စာသင္နည္းစနစ္ကိုက “ေရး-ဖတ္-ေျပာ” ကို ဦးစားမေပးေသာ နည္းစနစ္ပဲ-ဟူ၍သာ စဥ္းစားရင္ မိမိ၏စိတ္ကို ေျဖသိမ့္ထားလိုက္ပါေတာ့သည္။

ယေန႔ေခတ္ ႏိုင္ငံတကာ ဘာသာရပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေလ့လာၾကရာမွာ “အေရး-အဖတ္-အေျပာ-နားလည္ ႏိုင္စြမ္းရည္” ဆိုၿပီး Skill ၄-မ်ဳိး ရွိတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္၊ ဒါကို ပါဠိဘာသာရပ္ကို သင္ႀကား ေလ့လာေနသူေတြအတြက္လည္း သတိထားဖြယ္ရာနဲ႕ စံနမူနာ ျပယုဂ္ေကာင္းတစ္ခုပဲ-လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္၊ မိမိေလ့လာသင္ယူေနတဲ႔ ဘာသာရပ္အေပၚမွာ အထက္ပါ Skill ၄-မ်ဳိးထဲက ဘယ္အရာကို ပုိၿပီး ကၽြမ္းက်င္ သလဲဆိုတာကို စဥ္းစားႀကည့္ေစခ်င္ပါတယ္၊ သင္ယူေနတဲ႔ ဘာသာရပ္ တစ္ခုမွာ ကၽြမ္းက်င္ဖို႔ဆိုတာ ဆရာနဲ႔ တပည့္ ႏွစ္ဦးလံုးမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ သင္ျပသူက ညံ့ဖ်င္းလို႔လား, သင္ယူသူက သင္ေပးသလို မလုပ္လို႔လား, ဒါမွမဟုတ္ သင္ၾကားမႈနည္းစနစ္ မမွန္ကန္မႈေၾကာင့္လားဆိုတာကို ေလ့လာအေျဖရွာၿပီး စာသင္သားမ်ား အခ်ိန္ကုန္သက္သာ လူမပင္ပန္းရေစဘဲ ေရရွည္ အက်ဳိးရွိေစႏိုင္မယ့္နည္းလမ္းကို ျပ႒ာန္းသင့္ပါၿပီ။ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ပင္ပန္းၿပီး ေနာင္အနာဂတ္မွာ သိပ္အေရးမပါတဲ႔ သင္ႀကားမႈမ်ဳိးေတြကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြရလာမွာ မလြဲပါဘူး၊

ဥပမာဆိုပါစုိ႔-- “အာဂံုရမွ အာဂလူ” ဆိုၿပီး အာဂုံက်က္ခိုင္းၾကပါတယ္၊ သဒၵါ-သဂၤဟ-၀ိနယ-အဘိဓာန္-အလကၤာ-ဆန္းနဲ႔ တစ္ျခားက်မ္း ေျမာက္မ်ားစြာ ေတြမွာေပါ့။ သဒၵါ (Grammar) နဲ႕ အဘိဓာန္ (Dictionary) စာအုပ္ႀကီးေတြကို အာဂံုေဆာင္ အလြတ္ က်က္မွတ္ခိုင္းတာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွ ရွိမည္မဟုတ္ပါ။ သက္ဆိုင္ရာအတန္း ၿပီးဆံုးသြားလို႔ ၁-ႏွစ္ ၂-ႏွစ္အတြင္းမွာပင္ အာဂံုေဆာင္ခဲ႔တဲ႔ ဂါထာမ်ား အလြတ္မရေတာ့ဘဲ သေဘာအဓိပၸါယ္မွ်ကိုသာ မွတ္မိေတာ့တာပဲဆိုတာ သတိထားမိႀကမွာပါ။ အာဂံုမဟုတ္ဘဲ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး လက္ေတြ႔ အသံုးခ်ႏိုင္တဲ႔ နည္းစနစ္ရေအာင္ ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္ကာ အထက္တန္းပါဠိေတာ္ႀကီးေတြကို ေလ့လာႏိုင္ခြင့္ရေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးသင့္ပါၿပီ၊ စာသင္သားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး မူႀကိဳတန္းမွ အႀကီးတန္း (သို႔မဟုတ္ စာခ်တန္း) အထိ လက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ အံ၀င္ဂြင္ၾကမျဖစ္တဲ႔ အေျခခံသေဘာ တရားအဆင့္နဲ႔ပဲ စာသင္သားဘ၀ကို ေက်ာ္ျဖတ္အဆံုးသတ္ခဲ႔သူေတြ မ်ားပါတယ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ စာခ်တန္းဘြဲ႔ရၿပီးတာေတာင္မွ တရားမေဟာရဲ၊ ေဟာဖို႔ရာ တြန္႔ဆုတ္ေနသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆိုတာ အေျဖရွာသင့္ပါတယ္။ “ေျပာင္းလဲလိုခ်င္ရင္ ကိုယ္ကစ” ဆိုတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းဟာ အလြန္ပဲ တန္ဖိုးရွိလွပါတယ္။ (အေျခခံ သင္ရိုးကို ကန္႔ကြက္ျခင္း မဟုတ္ပါ၊ အေျခခံ မေကာင္းက အထက္တန္း မတက္ႏိုင္မွန္း သိပါသည္၊ အေျခခံတန္းေတြမွာတင္ ႏွစ္ေတြၾကန္႔ၾကာမေနေစဖို႔နဲ႔ သင္ယူရတဲ႔ ဘာသာရပ္ကို ကၽြမ္းက်င္မႈျဖစ္ေစလိုျခင္းကိုသာ ရည္ရြယ္ပါသည္။)

သီဟုိဠ္မွာ ပညာသင္ယူစဥ္က သိလာခဲ႔ရတဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳတစ္ခုကို တင္ျပလိုပါသည္၊ ၄င္းႏိုင္ငံေလးက ကိုရင္ငယ္ကေလးမ်ားမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြက သာေရးနားေရးကိစၥမ်ားတြင္ တာ၀န္ေပးခိုင္းေစလွ်င္ သီလေပး, ေရစက္ခ် တရားေဟာျခင္းမွ်ေလာက္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကသည္ကို ေတြ႔ခဲ႔ရပါသည္၊ သူတို႔ရဲ႕ ပါဠိစာေပ တတ္သိနားလည္မႈကိုကား မေ၀ဖန္လုိပါ၊ သူတို႔ရဲ႕ ပရိေ၀ဏ-လို႔ေခၚတဲ႔ စာသင္တိုက္ေတြမွာ ပါဠိစာေပတစ္မ်ဳိးတည္းကိုသာ သင္ေပးေနသည္ မဟုတ္ပါ၊ ပါဠိ, သကၠတ နဲ႔ မိခင္စကားျဖစ္တဲ႔ ဆင္ဟာလ ဘာသာရပ္အျပင္ အဂၤလိပ္, သခၤ်ာစတဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြကိုပါ တြဲဖက္ၿပီး လူ႔ေလာကနဲ႔လည္း မကင္းကြာရ ေလေအာင္ သင္ႀကားေပးၾကပါတယ္၊ (ဒါ့ေၾကာင့္ ပါဠိစာေပမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ယွဥ္ရင္ အားနည္းေကာင္း နည္းပါလိမ့္မယ္)၊ သို႔ေသာ္ျငားလည္း ဘုန္းႀကီးဆိုတာ ကိုယ္သိထားရံုနဲ႔ လုပ္ငန္းဟာ မၿပီးဆံုးသင့္ပါဘူး၊ လူေတြက ပညာသင္ၾကားႏိုင္ေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးထားတာမို႔ လူေတြရဲ႕ အက်ဳိးကိုလည္း သည္းပိုးေပးရမယ့္ တာ၀န္ရွိပါတယ္၊ ဘုရားရွင္ကိုယ္တိုင္ပင္ ေလာကာႏုကမၸာယ, ေလာကာႏုအတၳာယ ဓမၼံ ေဒေသဟိ-လို႔ ေဟာ ထားခဲ့တာပဲ၊ ဒါတင္မက တပည့္သားရဟန္းေတြကို ေဒသအသီးသီးသို႔ သာသနာျပဳေစလႊတ္တယ္ ဆိုတာ သူရဲ႕ အဆုံးအမတရားေတာ္ေတြကို သိရွိနားလည္ၿပီး လက္ေတြ႔က်င့္သုံုးျခင္းအားျဖင့္ သတၱ၀ါေတြ ေတြ႔ႀကဳံေန ရတဲ႔ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေစရန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ရဟန္းသံဃာမ်ားရဲ႕ တာ၀န္ေတြပဲ မဟုတ္လား။

ယေန႔ေခတ္ အခ်ိန္အခါမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ သာသနာေတာ္ႀကီး “သန္႔ရွင္း, တည္တံ႔, ျပန္႔ပြားေရး” ဆိုတဲ႔ မူသံုးခ်က္ကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ပါဠိစာေပတစ္ခုတည္းသိရုံနဲ႔ေတာ့ လုံေလာက္မည္ မထင္ပါ၊ အနည္းဆံုး အကူဘာသာရပ္အျဖစ္ အဂၤလိပ္စာကို ထည့္သြင္း သင္ၾကားသင့္ပါသည္၊ ပါဠိစာေပကို ငါ ကၽြမ္းက်င္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ေက်နပ္မႈ, မာန္တက္မႈျဖစ္မေနသင့္ပါ။ ကိုရင္ငယ္ဘ၀ကတည္းက အဂၤလိပ္ စာကို ပါဠိစာေပႏွင့္တြဲဖက္၍ ပုံမွန္စဥ္ဆက္မျပတ္ သင္ယူခြင့္ရခဲ႔ပါက အသက္သိကၡာႏွင့္ အသိပညာ ရင့္က်က္ လာခ်ိန္မွာ သာသနာ့တန္ဖိုးႏွင့္ လူ႔ေလာကေကာင္းက်ဳိးကို အားႀကိဳးမာန္တက္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ပါဠိစာေပကၽြမ္းက်င္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း အဂၤလိပ္စာကို ေလ့လာသင္ယူမႈျပဳမထားလွ်င္ ႏိုင္ငံျခား သားတစ္ေယာက္က ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြ သိလို၍ေမးျမန္းလာတဲ႔အခါ မိမိစိတ္ရွိတိုင္း ဘယ္လို ရွင္းျပႏိုင္မွာလဲ? သိလိုသူက အေျဖကို ေကာင္းမြန္စြာရမသြားပါလွ်င္ ေက်နပ္ႏိုင္ပါမည္လား? ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ လံုး ေရကန္ငယ္ေလးကလြဲရင္ ဘယ္ကိုမွမရာက္ဘူးတဲ႔ လိပ္ကေလးဟာ သူ႔ေနရာေလးမွာေတာ့ အဆင္ေျပတာ ေပါ့၊ အျပင္ဘက္မွာ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးေတြ, သာယာတဲ႔ ပန္းဥယ်ာဥ္ႀကီးေတြနဲ႔ တစ္ေမွ်ာ္တေခၚက်ယ္၀န္းတဲ႔ ေတာေတာင္ႀကီးေတြရွိတယ္လို႔ဆိုတာကို လက္မခံဘဲ ျငင္းဆန္တတ္ပါသတဲ႔။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ဘယ္အဆင္ေျပ မလဲ၊ ဘ၀တက္လမ္းေတြ တိုးၿပီးရွာၾကဖို႔နဲ႕ အေထြေထြဗဟုသုတ ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႔ ရည္ရြယ္တဲ႔ ဒီပုံျပင္ေလးကို သတိတရရွိေနဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။

ႏႈိင္းယွဥ္ခ်က္---
သီဟုိဠ္ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႔သည္ ပါဠိစာေပႏွင့္အတူ အဂၤလိပ္-သခ်ၤာစတဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြကို စာသင္တိုက္ေတြမွာ သင္ၾကားခြင့္ရတဲ႔အတြက္ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ စာအုပ္စာတန္းေတြကို အဂၤလိပ္လို ေရးသားထုတ္ေ၀ၾကတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားအားလံုး နီးစပ္ရာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုသြားၿပီး ဘာသာေရးသင္တန္း (Sunday School) တက္ရပါတယ္၊ အဲဒီသင္တန္းမွာ အကူ ဆရာ,ဆရာမေတြနဲ႔အတူ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေေတြက မိခင္ဘာသာရပ္ အျပင္ အဂၤလိပ္လိုပါ သင္ၾကားျပသေပးၾကပါတယ္။ ဒါ႔ေၾကာင့္လည္း သီရိလကၤာႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြဟာ ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္မႈရွိကာ မိမိတို႔ရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာကို ဘာသာျခားအႏၱရာယ္ေတြ မက်ေရာက္ေအာင္ တရားနည္းလမ္းနဲ႔အညီ အျပည္႔အ၀ ကာကြယ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

ယေန႔ေခတ္ ဗုဒၶဘာသာ အေၾကာင္းကို စာေပကေနတစ္ဆင့္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ေလ့လာခြင့္ရေနတာဟာလည္း သီဟိုဠ္ႏိုင္ငံေလးရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မႈက ပိုမ်ားမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ သူတို႔ႏိုင္ငံက ဘုရားစာေပနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဂၤလိပ္လို ေရးသား ျဖန္႔ေ၀လုိက္တဲ႔ စာအုပ္ေတြက ပိုမ်ားေနတာကိုး။ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြ လာေရာက္ ေလ့လာေနၾက သည္ဆိုေသာ္လည္း ကမၼ႒ာန္းတရားမ်ားကိုသာ ရိပ္သာေတြမွာ သြားေရာက္ၿပီး နည္းယူအားထုတ္ၾကတာပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အဂၤလိပ္လိုေရးသားထားတဲ႔ ေလ႔လာစရာ စာအုပ္ စာတမ္းနဲ႔ မွီျငမ္းကိုးကားစရာ စာအုပ္စာတမ္း (Reference Book) ေတြ အင္မတန္ကို နည္းေနပါေသးတယ္၊ သိပ္မၾကာေသးလွတဲ႔ႏွစ္ေတြ အတြင္းမွာသာ ဘာသာျပန္ (Translation) စာအုပ္ေတြ အနည္းငယ္ ေပၚထြက္ လာတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ကား “ေထရ၀ါဒ အထြန္းကားဆံုး” ဟု ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကသည္တြင္ “ထြန္းကားသည္” - ဆိုသည္မွာ မိမိႏိုင္ငံအတြင္းမွာသာ ပါဠိစာေပတတ္ကၽြမ္းသူ ေပါမ်ားျခင္းနဲ႔ သံဃာေတာ္ အေရအတြက္ ေပါမ်ားျခင္းကိုပင္ ဆိုလိုဟန္တူပါသည္။ သင္ယူထားတဲ႔ အထက္တန္း ပါဠိစာေပေတြကို အဂၤလိပ္လို ေရးသားထုတ္ေ၀ျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္း၊ Internet Website မ်ားတြင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါက ျမန္မာမွာသာမက ကမၻာကပင္ မိမိတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းႏွင့္ သာသနာေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ရဟန္းသံဃာေတြရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ပိုမို၍ သိရွိခြင့္ရႏိုင္ၿပီး မ်ားစြာ အက်ဳိးရွိႏိုင္ပါသည္။

ေအာက္ထစ္ဆံုးအားျဖင့္ စာသင္သားတစ္ပါး ရဟန္းသာမေဏဘ၀ျဖင့္ မေပ်ာ္ပိုက္၍ လူ၀တ္လဲသြား သည့္တိုင္ အဂၤလိပ္စာ သခၤ်ာစသည္တို႔မွာ အထိုက္အေလ်ာက္နားလည္ထားသျဖင့္ ရင္ဆိုင္ရတဲ႔လူ႔ဘ၀မွာ မ်က္ႏွာမငယ္ရပါ။ ဘုန္းႀကီးဘ၀နဲ႔ ကံကုန္သျဖင့္ လူထြက္သြားတဲ႔အခါမွာ အလုပ္နဲ႕ အံ၀င္ဂြင္ၾကမျဖစ္ၾကလို႔ တနည္းအားျဖင့္ လုပ္ငန္းခြင္အတတ္ပညာ မပါတဲ႔အတြက္ေၾကာင့္ “ဒီေကာင္ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ ဘာမွမတတ္ ဘူး၊ ဘာမွလည္း လက္ေၾကာမတင္းဘူး” ဟု ၄င္း၊ “ဘုန္းႀကီးလူထြက္ ေရးတတ္,ဖတ္တတ္အဆင့္” ဟု၄င္း သတ္မွတ္ အေျပာအဆိုခံရသည္မွာ ရင္နာဖြယ္ရာ ေကာင္းလွပါသည္။ ထိုသုိ႔အေျပာအဆိုမခံရေစဦးေတာ့ ႀကီးပြားေအာင္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ကူပါ။ လူျပန္ေတာ္ ေခၚ ဘုန္းႀကီးလူထြက္တို႔မွာ ႀကီးပြားေအာင္ျမင္သူ အေရအတြက္မွာ မဆိုစေလာက္သာ ရွိပါသည္။ လူေတာတိုးႏိုင္တဲ႔ အေျခခံပညာမပါတဲ႔အတြက္ေၾကာင့္ ရရာအလုပ္ကိုပဲ ဆင္းရဲပင္ပမ္းစြာ လုပ္လိုက္ရသူေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ တကယ္ဆို ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ လူသားအခြင့္အေရး မဆံုးရႈံးရေအာင္ ငယ္စဥ္ဘ၀ပညာသင္စဥ္ကတည္းက ဖန္တီးေပးႏိုင္ပါမူ ပို၍ပင္ အက်ဳိး မရွိပါၿပီေလာ။

သီရိလကၤာႏိုင္ငံေလးက ရဟန္းသံဃာတို႔အတြက္ စာသင္တိုက္ေတြက ပါဠိစာေပနဲ႕တြဲဖက္ၿပီး အဂၤလိပ္စာ-သခၤ်ာ-ဇီ၀ေဗဒ-ဓာတုေဗဒ စတဲ႔ဘာသာရပ္ေတြကို တြဲဖက္သင္ၾကားေပးတဲ႔အတြက္ အေၾကာင္း တစ္ခုခုေၾကာင့္ လူျဖစ္သြားရေသာ္လည္း ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ သို႔မဟုတ္ အစုိးရရုံးလုပ္ငန္းေတြမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ ရဲ႕တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ရင္း မိမိနဲ႔ မိသားစုဘ၀ကို ေကာင္းမြန္စြာ အလုပ္အေကၽြးျပဳႏိုင္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ သင္ယူလာခဲ႔တဲ႔အတတ္ပညာဟာ ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေရာက္ အသံုးက်ေအာင္ အသံုးခ်ခြင့္ ရႏိုင္ တာမ်ဳိး ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ေလာကီရႈေထာင့္ကပဲျဖစ္ေစ ေလာကုတၱရာရႈေထာင့္ကပဲျဖစ္ေစ လူ႔ေလာကကို ေကာင္းက်ဳိးျပဳႏိုင္တဲ႔ မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးေတြျဖစ္လာေစဖို႔ ဆရာမ်ားရဲ႕ တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။

ရဟန္း သာမေဏမ်ား လူထြက္ေစရန္ အားေပးအားေျမွာက္ျပဳလို၍ ေရးသားျခင္းမဟုတ္ပါ၊ အဆိုးျမင္၀ါဒျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ အေကာင္းျမင္၀ါဒျဖင့္ ၾကည့္ရႈတတ္ပါမူ နားလည္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ပင္ကိုယ္ပါရမီဓာတ္ခံ ေကာင္းသူ ေတြက ပို၍ႀကိဳးစားလာႏိုင္သလို ဓာတ္ခံမေကာင္းသူေတြက လာရာလမ္းကို သူ႔အလိုလို ျပန္ၾကပါလိမ့္မည္။ လူတစ္ေယာက္၏ ကံတရားကို စိုးမိုးျခယ္လွယ္၍ မရပါ၊ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက သူ႔တပည့္ေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဂရုစိုက္ပါေစ, လူမထြက္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေက်းဇူးေတြနဲ႔ ဖိထားပါေစ လယ္တီ ပ႑ိတစတဲ႔ တပည့္ႀကီးေတြ လူ၀တ္လဲၾကပါသည္၊ ဆရာသမားေတြရဲ႕ သီးျခားခ်ီးေျမာက္မႈ မခံရေသာ္လည္း ကိုယ္ပုိင္အသိနဲ႔ သာသနာ့တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနသူေတြ ေျမာက္မ်ားစြာရွိေနျခင္းက သက္ေသခံ ေနပါသည္။

တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ႔ ၾသ၀ါဒစကား----
အိႏၵိယႏိုင္ငံသို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာခါနီးမွာ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆရာသမားကို သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ ကန္ေတာ့ခဲ့ပါတယ္၊ တပည့္ကို မိန္႔ၾကားလိုက္တဲ႔ ၾသ၀ါဒစကားက မိမိအတြက္ ေမ႔ထားဖို႔မျဖစ္ႏိုင္တဲ႔စကားပါ “ႏိုင္ငံျခားက ဘြဲ႕ေတြယူၿပီး ၿပန္လာတဲ႔သူအမ်ားစုက ပရိယတၱိသာသနာေတာ္ကို အေထာက္အပံ႔ေပးတဲ႔သူ အေတာ့္ကိုရွားပါတယ္၊ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေရး, ဘ၀ရပ္တည္ေရးစတဲ႔ ကိုယ့္အက်ဳိးအတြက္ လုပ္ေနတဲ႔ သူေတြ ကသာပိုမ်ားတယ္၊ မင္းကေတာ့ ပါဠိစာေပအေျခခံေကာင္းနဲ႔သြားတဲ႔သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္လို႔ ျပန္လာတဲ႔အခါမွာ ဒို႔ ပရိယတၱိသာသနာေတာ္ကို ျပန္လည္ေက်းဇူး ဆပ္ပါ၊ ဒို႔ရဲ႕ အမ်ားအက်ဳိးျပဳ လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီပံ႔ပိုးေပးပါ၊ အထူးသျဖင့္ ေျပာလိုတာက ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေနတုန္းအခါမွာလည္း ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ မိမိရဲ႕ ကိုယ္က်င့္သိကၡာေတြကို မပ်က္စီးပါေစနဲ႔” တဲ႔။ မိမိတစ္ပါးတည္းကိုသာ ၾသ၀ါဒေပးေသာ္လည္း ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ပညာသင္ ေနၾကတဲ႔ ရဟန္းသံဃာေတြအားလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္ႏိုင္တဲ႔ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ႔ တန္ဖိုးရွိစကား တစ္ခြန္းမို႔ အျမင္က်ယ္က်ယ္, ႏွလံုးသြင္းေကာင္းေကာင္းျဖင့္ လက္ခံၾကလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။

နိဂံုးခ်ဳပ္----
အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားျခင္းကို အခုအခ်ိန္ထိ အားမေပးသည့္, အေကာင္းမျမင္ေသးသည့္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ေျမာက္မ်ားစြာပင္ ရွိေနပါေသးသည္။ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္မႈမရွိဘဲ ႏုိင္ငံရပ္ျခားသို႔ ၾကြဘူးသည့္ ဆရာေတာ္တစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕အေၾကာင္းကို သိဘူး,ၾကားဘူး,ျမင္ေတြ႔ဘူးပါသည္၊ immigration ၀င္ဖို႔ရန္ white card ျဖည့္ျခင္းမွစ၍ အခက္အခဲမ်ား ၾကံဳေတြ႔ရေသာအခါမွ ‘ဘယ္သူေရ လာပါဦး၊ လုပ္ပါဦး’ စသည္ျဖင့္ မ်က္လံုးျပဳး မ်က္ဆံျပဴးနဲ႔ အကူအညီေတာင္းရတာေတြ၊ “ဘယ္ကို သြားမွာလဲ” လို႔ ေမးခြန္းကိုေတာင္ ပါးစပ္ပါလွ်က္ ဆြံ႔အနားမၾကားသလိုမ်ဳိး အေျဖမရွိတဲ႔ အျဖစ္မ်ဳိးေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႔ခဲ႔ဘူးတာေတြကို အမွတ္ရေစ ခ်င္ပါသည္။ (ေစာ္ကား ျပစ္မွားလိုျခင္း မဟုတ္ပါ၊)

တစ္ေျဖးေျဖးတိုးတက္လာေနတဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြကို မိမိတို႔ကဲ႔သို႔ မျဖစ္ေစရန္ႏွင့္ သာသနာေတာ္၏ အႏွစ္သာရကို ကိုယ့္အိမ္တြင္းမွာ သာမက အျပင္ဘက္မွာပါ ျပန္႔ပြားေစခ်င္ပါလွ်င္ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေရးကို ခြင့္ျပဳ-အားေပး-စီမံသင့္ပါေၾကာင္းႏွင့္ အျမင္က်ယ္က်ယ္ျဖင့္ အဂၤလိပ္စာကို ပါဠိစာေပႏွင့္တြဲဖက္ကာ သင္ၾကား ေပးေနသည့္ အမိေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ျခင္း ႏွစ္ ၄၀-ျပည့္ အခမ္းအနားကို ႀကိဳဆိုဂုဏ္ျပဳ လိုက္ပါေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပတဲ႔ မိမိရဲ႕ ေဆာင္းပါးကို ဤမွ်ျဖင့္ အဆုံုးသတ္လိုက္ရပါသည္။
အသိဖြ႔ံၿဖိဳး၊ အမ်ားက်ဳိး၊ သည္းပိုးႏိုင္ၾကပါေစ-ဟု ဆႏၵျပဳလွ်က္။

အရွင္ေသာဘဏာလကၤာရ
Banaras Hindu University
International Hostel, Room no – (38)
Varanasi, (U.P)
India

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းပီသသူ ႏွင့္ သူ၏ အရည္အခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕

2009-11-11T17:54:00.000+06:30

မိမိသည္ အသက္ ၉-ႏွစ္ေက်ာ္ခါစ ၁၀ ႏွစ္ထဲ၀င္ခါစကပင္ ရြာမပရိယတၱိစာသင္တိုက္သို႔ အငယ္ဆံုး စာသင္သားတစ္ပါးအျဖစ္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ အငယ္ဆံုးမို႔ လူခ်စ္လူခင္ေပါတယ္ပဲ ဆိုရမလား မေျပာတတ္၊ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မ်က္ရည္နဲ႕မ်က္ခြက္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာအံ ေက်ာင္းသြားလိုက္, စာ၀ါတက္လိုက္, ညေန စာသင္ၿပီးခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေက်ာက္ဒုိးရိုက္လိုက္နဲ႔ ကေလးဘ၀ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ႔တာေပါ့။
စာသင္တိုက္ေရာက္လာတဲ႔ကိုရင္ေလးေတြဟာ ကိုယ္႔ဇာတိရပ္ရြာတုန္းမွာ ေန႔ခင္းဆြမ္းစားၿပီး သံဃာေတာ္ေတြ ခဏအနားယူက်ိန္းစက္ၾကတယ္ဆိုတာ သိမွမသိဘဲ၊ ၿမိဳ႕ေရာက္လာမွပဲ သိရတာ။ အက်င့္ကလည္းမရွိေတာ့ စာခ်ဘုန္းႀကီးေတြက ဘယ္ေလာက္အအိပ္ခိုင္းခိုင္း မအိပ္ပါဘူး၊ ေျပာတုန္း ခဏေလးပဲ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေနလိုက္တာေပါ့၊ လစ္တာနဲ႔ ထေျပးၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားၾက တာပါပဲ။
တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာေတာ္နဲ႕ေတြ႔လို႔ “သတၱ၀ါေလးေတြ အိပ္ဆို မအိပ္ဘူး၊ စာက်က္ခ်ိန္က် ငိုက္ၿပီ၊ လာ ငါ့အခန္းထဲ လိုက္ခဲ႔ၾက” ဟုဆိုကာ သူ႔ကုတင္ေျခရင္းမွာ အိပ္ခိုင္းပါေတာ့သည္၊ တစ္နာရီ ထိုး စာအံေက်ာင္း စာ၀ါတက္ဖို႔ရန္ သတိေပးတုန္းေခါက္မွ ႏႈိးလႊတ္ပါေတာ့သည္၊ ေန႔ခင္းဘက္ေတြမွာ သူ၏ကုတင္ေျခရင္းတြင္ သြား အိပ္ရသည္၊ ကေလးရဲ႕သဘာ၀ ႏွစ္ႏွစ္ခ်ဳိက္ခ်ဳိက္အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ ခံတြင္းထဲက အာပုတ္ရည္ (သြားရည္)ေတြက က်တတ္တာကိုး၊ ႏႈိးလႊတ္လိုက္တာနဲ႕ ထေျပးတာ ဆိုေတာ့၊ ၾကမ္းျပင္မွာက်န္ခဲ႔တဲ႔ အာပုတ္ရည္ေတြကို သုတ္သင္ရမယ့္တာ၀န္က အခန္းပိုင္ရွင္ “ဆရာေတာ္” ပဲေပါ့။ ဒါက မိမိအတြက္ မေမ႔ႏိုင္စရာေတြထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုရင္ငယ္ဘ၀က မိမိတို႔ ဆရာ႔အေၾကာင္းကို ဂရုမစိုက္တတ္၊ ဆရာ ဘယ္လို နာမည္ႀကီး ေၾကာင္းကိုလည္း ဘာမွ ဂဃနဏ မသိ။ ဆရာဟူ၍သာ သိ၏၊ ပုံမွန္ အလုပ္လုပ္ ေနတယ္-ဟုသာ နားလည္၏။ အျခားေက်ာင္းတိုက္ႏွင့္ ဆရာေတာ္မ်ား အေၾကာင္းကိုလည္း ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ နားမလည္ခဲ႔၊ မိမိေနထိုင္တဲ႔ စာသင္တိုက္တစ္ခုသာ သိသည္။ “ဧ၀ံ ဇရာ စ မစၥဳ စ၊ အာယုံ ပါေဇႏၱိ ပါဏိနံ”-ဆိုတဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္နဲ႔အညီ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အသက္ကို (ငယ္ရာကေန အႀကီးျဖစ္ လာေအာင္, ႏုပ်ဳိျခင္းကေန အိုမင္းရင့္ေရာ္လာေအာင္) ဇရာ-မရဏတို႔က တေျဖးေျဖး ဆြဲေခၚသြားေန သည္။ ေနာက္ၿပီး “ေလာေကာ သတၱာန မာေစေရာ-ေလာကႀကီးသည္ သတၱ၀ါတို႔ရဲ႕ ဆရာ”တဲ႔၊ ဟုတ္ ေပ၏၊ ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ေနရာေတြ စုံခဲ႔ၿပီ၊ ပညာသင္ခဲ႔တာေရာ ေလ႔လာေရးအျဖစ္နဲ႔ သြားေရာက္ခဲ႔တာ ေတြပါဆိုေတာ့ ေလာကႀကီးကသင္ေပးတဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရခဲ႔ၿပီ၊ ဒါေပ မယ့္ ၿပီးျပည့္စုံျခင္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ရွိႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ဘ၀သခၤန္းစာကား ဘ၀ဆံုးမွပင္ အၿပီးသတ္ေပေတာ့မည္။ မိမိသည္ပင္ အခ်ိန္ေတြေျပာင္းလဲလာခဲ႔သည္ႏွင့္အမွ် အရြယ္ႏွင့္ပညာ ထိုက္သင့္သေလာက္ ရလာၿပီမို႔ စာသင္သားဘ၀မွသည္ စာခ်ဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္း ေရာက္လာခဲ႔ရၿပီ။
အခ်ိန္ကို အသံုးခ်သည့္ဆရာ
ဆရာ႔အနီးသုိ႔ ျပန္ေရာက္လာခြင့္ရၿပီး ဆရာ၏ အမ်ားအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္း တစ္စိပ္တစ္ေဒသႏွင့္ ေက်ာင္းတိုက္တာ၀န္ကို အုပ္တစ္ခ်ပ္သဲတစ္ပြင္႔အေနျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ ထမ္းေဆာင္ရတဲ႔အတြက္ မ်ားစြာ ဂုဏ္ယူမိ၏၊ ဂုဏ္လည္းတက္၏။ ဆရာ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္, စိတ္ေနစိတ္ထားႏွင့္ သင္ၾကားမႈ နည္းစနစ္တို႔ကို ပိုမို၍ သိခြင့္ရလာ၏၊ ဆရာ၏ ပညာသင္ၾကားပုံ စနစ္သည္ “တို-က်ဥ္း၏၊ လိုရင္းမိ” ဟု သုံးသပ္မိပါ၏။ ဆရာသည္ အခ်ိန္ကုိ ကုန္သင့္တာထက္ ပိုမကုန္ေစခ်င္၊ ကုန္ဆံုးရမည့္ အခ်ိန္ကုိ ထိထိမိမိ အက်ိဳးရွိရွိ အသုံုးခ်သင္ျပသည္။ အေျခခံေလးေတြကအစေပါ့- ကေလးငယ္ဘ၀က ကစၥည္း သဒၵါႀကီးသင္စဥ္က “ယႆိၿႏၵိယာနိ- ကို ယႆ+ ဣႁႏၵိယာနိ ဟုပုဒ္ျဖတ္၍တည္ဟု၎၊ ပုဗၺမေဓာဌိတ မႆရံ သေရန ၀ိေယာဇေယ-ဟူေသာသုတ္ျဖင့္ဟူ၍၎” အရွည္ႀကီးဆိုၾကရသည္၊ ဆရာ၏ သင္ျပပုံမွာ “ယႆိၿႏၵိယာနိ-ကို ယႆ+ ဣႁႏၵိယာနိ ဟုပုဒ္ျဖတ္၊ ပုဗၺမေဓာဌိတ စေသာသုတ္ျဖင့္” ဟု အလြယ္တကူ ဆိုေစၿပီး အခ်ိန္ကိုခ်ဳံး၍ သင္ေပးတတ္သည္။ ေလာကနီတိဆရာက “သိေႏၷ သိပံၸ-အတတ္ပညာကို ေျဖးေျဖး သင္ရာ၏” ဆိုေပ၏၊ ဆရာကမူ တစ္ေနရာတည္းမွာ အခ်ိန္ဆြဲ၍ ေျဖးေျဖး သင္ေနသည္ကို သေဘာမက်၊ အခ်ိန္ဆြဲသင္ေနသျဖင့္ စာသင္သား ျငီးေငြ႔မည္ကို သေဘာေပါက္၏။ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ သင္ရိုးတစ္ခုလုံး ျခဳံငုံမိေအာင္ ျမန္ျမန္သင္သည္၊ မ်ားမ်ားသင္သည္၊ သင္ရိုး ေပါက္မွ မေမ႔ေအာင္ အေခါက္မ်ားစြာ ထပ္သင္ေစသည္၊ “ဗဟုဥၥ ဂဏွာတိ၊ လဟုဥၥ ဂဏွာတိ၊ ဂဟိတဥၥႆ န သမုႆတိ-မ်ားမ်ားလည္း သင္၏၊ ျမန္ျမန္လည္းသင္၏၊ သင္ၿပီးသားကိုလည္း မေမ႔ ေပ်ာက္ေစ” ဆိုတဲ႔ ဘုရားရွင္လက္ထက္က သမားေတာ္ႀကီး ဆရာဇီ၀က၏ စာသင္ပုံနည္းစနစ္ႏွင့္ ကိုက္ညီသည္ဟု ထင္မိသည္။ ဧည့္သည္ဒကာ ဒကာမေတြကိုလည္း အလုပ္ပ်က္ အခ်ိန္ကုန္ခံ၍ အၾကာႀကီး စကားမေျပာ၊ လိုရင္းကိုသာေျပာ၍ “ေအး ေကာင္းၿပီ” ဟု၎၊ “ဆရာေတာ္မွာ လုပ္စရာ ေလးရွိေသးလို႔” ဟု၎ စကားျဖတ္ၿပီး အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနတတ္သည္။ ဤကဲ႔သို႔ အခ်ိန္ကို ဂရုစိုက္, တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ ဆရာပါေပ။
တပည့္ကိုနားလည္ေသာဆရာ
“ေယာကၡမဆိုတာ တစ္ခါက သမက္ပါပဲ” လို႔ေျပာၾကသလို “ဆရာဆိုတာလည္း တစ္ခါက တပည့္ပါပဲ” လို႔ဆိုခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာသည္ တပည့္ရဲ႕သေဘာသဘာ၀ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကို နားလည္ေပးရမည္၊ “ဆရာဟာ အထက္က လူပဲ” ဟုဆိုၿပီး ငါတေကာ ေကာ၍မရ၊ ႏိုင္လိုမင္းထက္ မျပဳသင့္။ တပည့္ကလည္း ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀နဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို လက္ခံေပးရမည္၊ “သူက ဘာမို႔လို႔လဲ”ဆိုတဲ႔ မသင့္ေလ်ာ္တဲ႔ ေပတံတိုင္းမႈမ်ဳိး မလုပ္သင့္။ (တစ္ခ်ဳိ႕က ဆရာသည္ တပည့္၏ အက်ဳိးကို လိုလားေၾကာင္း မိမိကိုယ္တိုင္ ဆရာျဖစ္လာမွ သိလာၾကေတာ့သည္။ မိမိကိုယ္တိုင္ ဖခင္ျဖစ္လာတဲ႔အခါမွ (သားကို ခ်စ္တဲ႔ဖခင္စိတ္ဓာတ္ေပၚလာမွ) ဖခင္ရဲ႕ ေမတၱာတန္ဖိုးကို နားလည္ လာရတဲ႔ အဇာတသတ္မင္းလို ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။)
မိမိသည္ စာခ်ဘ၀ျဖင့္ ရွိေနစဥ္ ဆရာသမား၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္အခ်ဳိ႕ကို သေဘာမက် မႏွစ္သက္ပါက မႀကိဳက္ေၾကာင္းကို အမူအရာေတြႏွင့္လည္း ျပခဲ႔ဘူးသည္၊ စာပစ္ခဲ႔ဘူးသည္၊ ဆရာ႔ အနီးအနားရွိေနသူမွ တစ္ဆင့္လည္း မေက်နပ္စာ ပို႔ခိုင္းခဲ႔ဘူးသည္။ ဆရာထြက္လာလ်င္ တိုက္ရိုက္ ျမင္ေစရန္ ဂတ္ထူစာရြက္မွာေရး၍ ဆရာ၏ ေက်ာင္းတြင္း၀င္ေပါက္မွာလည္း ခ်ိတ္ခဲ႔ဘူးသည္။ ဆရာအေနျဖင့္လည္း ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးပြားရာ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္းကို ေဆာင္ရြက္သည္။ မိမိအေနျဖင့္ လည္း အျပဳသေဘာျဖင့္သာ ေ၀ဖန္လ်က္၊ မေက်နပ္ေၾကာင္းကို ျပသည္။ အပ်က္သေဘာမပါ၊ ပကတိရိုးသား၏။ ဆရာသည္ စိတ္မဆိုးသည့္အျပင္ သူ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္ရတယ္ဆိုတာကို အဖြဲ႔အစည္းၾကားထဲတြင္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပတတ္၏။
လူခ်င္းမတူၾကသလို အျမင္ခ်င္း တစ္ထပ္တည္းက်ဖို႔ဆိုတာလည္း မလြယ္ကူလွပါ။ သူက ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ေပမယ့္ တစ္ဖက္သားအေနျဖင့္ မေကာင္းဘူးလို႔ ထင္ခ်င္ထင္ႏိုင္သည္၊ ဆရာသည္ ဒီသေဘာတရားကို လက္ခံထား၏။ ဆရာႏွင့္တပည့္သည္ ဘယ္ေတာ့မွ ကင္းကြာလို႔မရ၊ တပည့္ရွိလို႔ ဆရာဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာရသလို ဆရာရွိလုိ႔လည္း တပည့္ဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာရစၿမဲ။ တစ္ေယာက္ထည္းေနလ်င္ ဘာမွမျဖစ္၊ ႏွစ္ေယာက္ေနလ်င္ အသံထြက္လာမည္၊ ဆရာသည္ ထိုအသံကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မလုပ္တတ္။ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းပီသစြာ သည္းခံျခင္းျဖင့္သာ ေနတတ္၏။
နာယကစည္းေ၀းပြဲတြင္လည္း သူမွားသည္ဟု ထင္ပါက သို႔မဟုတ္ လိုအပ္ပါက မည္သူမဆို ေထာက္ျပႏိုင္ေၾကာင္း, အႀကံေပးႏိုင္ေၾကာင္း ဖိတ္ေခၚ၏။ မွန္ကန္ေသာ ေ၀ဖန္မႈကိုလည္း လက္ခံ၏။ မိမိေတြ႔ဘူးသည့္ လူႀကီးအခ်ဳိ႕မွာ ထိုသို႔မဟုတ္၊ ေျပာသမွ်ကိုပဲ နားေထာင္ေနရသည္၊ ျပန္လွန္ အတြန္႔ တက္တာမ်ဳိး မႀကိဳက္၊ လူႀကီးကို ကလန္ကဆန္လုပ္သည္, အာခံသည္ဟုဆိုကာ အျပစ္ရွာတတ္ သည္။ အၿငိဳးအေတးလည္း ထားတတ္သည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ေက်ာင္းတိုက္ကပင္ ႏွင္ထုတ္တတ္သည္။ “ငါ႔ေက်ာင္းမွာ မင္းလာေနတာ၊ ငါမႀကိဳက္လည္း မင္းထြက္၊ မင္းမႀကိဳက္လည္း မင္းထြက္” ဟုပင္ ၾကားဘူးသည္။ ဆရာသည္ကား ႏွင္ထုတ္ဖို႔ေ၀းစြ၊ အျပစ္ရွာျခင္း, အၿငိဳးအေတးထားျခင္းပင္ မရွိပါ။ “ဘုရားရွင္ႏွင့္ အရွင္သာရိပုတၱရာ, အရွင္မဟာကႆပစတဲ႔ ရဟႏၱာ သာ၀ကႀကီးေတြေတာင္မွ တပည့္ေတြရဲ႕ ျပစ္တင္ျခင္းကိုခံရတာပဲ၊ ဒို႔လို ပုထုဇဥ္ေတြမွာ ဒါေတြ ဘယ္ကင္းႏိုင္မလဲ” လို႔မ်ား ဆရာ႔ စိတ္ထဲရွိေနမလား၊ ဒါမမဟုတ္ “လူ႔ေလာကထဲေနရင္ လူေတြရဲ႕ ေကာင္းသံ ဆိုးသံေတြကို ၾကားေနရ မွာဘဲ” လို႔မ်ား ခံယူခ်က္ထားေလသည္လား ဆိုတာေတာ့ ဆရာသည္သာလွ်င္ သိပါလိမ့္မည္။
အျမင္က်ယ္၍ ေခတ္မီေသာ ဆရာ
တိုက္တာႀကီးတစ္ခုကို တည္ေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔သည္ သာမန္အသိပညာနဲ႔ အေပၚယံ အေတြးအေခၚ, သူလိုကုိယ္လို စိတ္ထားရွိရုံမွ်ျဖင့္ အမ်ားတကာရဲ႕ယံုၾကည္ကိုးစား အေလးထားမႈကို ခံယူႏိုင္စြမ္းရွိသူတစ္ေယာက္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သူတို႔သည္ သာမန္ဘ၀ကလာေသာ္လည္း သာမန္ထက္ သာလြန္တဲ႔ အရည္အခ်င္းနဲ႕ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေတြ ကိန္းေအာင္ေနတယ္ဆိုတာ ကာယကံရွင္ ကိုယ္တိုင္တို႔ပင္ သိႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ ေၾကာင္လက္သည္းပမာ အေျခအေနႏွင့္ အခ်ိန္အခါအရ ေပၚထြက္လာတတ္သည့္ သူတို႔ရဲ႕ သဘာ၀စြမ္းရည္ေတြကိုသာ ပတ္၀န္းက်င္က အကဲခတ္ ခန္႔မွန္းႏိုင္ ၾကပါသည္။
မိမိတို႔ဆရာသည္ ကိုယ္တိုင္ စာေပ၀ါသနာပါသူျဖစ္ရုံမက အနာဂတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာ ၾကမည့္ စာသင္သားတို႔အတြက္လည္း အေထြေထြ ဗဟုသုတရွိေစဖို႔ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ စာေပမ်ဳိးစုံ ဖတ္ရႈႏိုင္ေစရန္ စာသင္တိုက္ႀကီးေတြမွာ မရွိေသးသည့္ ေခတ္မီစာၾကည့္တိုက္ႀကီးကိုလည္း ပညာရွင္ တို႔၏ အကူအညီႏွင့္ စာၾကည္႔တိုက္မွဴးမ်ားထားရွိကာ ဖြင့္လွစ္ေပးထားသည္။ စာအုပ္တိုက္မ်ားစြာမွ ထုတ္ေ၀သည့္ စာအုပ္မ်ဳိးစုံကိုလည္း လစဥ္တိုင္း ျဖည့္သြင္းေစသည္။
သင္ၾကားေရးဆိုင္ရာမွာလည္း အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစၿပီး ထိေရာက္မႈရွိေစႏိုင္တဲ႔ လက္ေဆာင္ က်မ္းဂန္အစုံအလင္နဲ႔ သက္ဆိုင္ရာအတန္းအလိုက္ အေျဖစုံမ်ားစြာကိုလည္း စီမံေပးသည္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာလည္း စာသင္သားမ်ား လည္ပတ္အခ်ိန္ျဖဳန္းေနျခင္းမ်ားကင္းေ၀းျပီး အက်ဳိးရွိ ေစဖို႔ ေႏြရာသီသင္တန္းေတြကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားေပးခဲ႔သည္။
ဒါတင္မက အနာဂတ္ သာသနာ႔တာ၀န္ကို ပုခုံးေျပာင္းထမ္းေဆာင္ၾကမည့္ ထိုသာသနာ့ အၫြန္႔အေၫွာက္ကေလးမ်ား၏ ပညာအရည္အခ်င္း ဘက္စုံျပည့္၀ေစဖို႔ တတ္သိနားလည္သူတို႔၏ အကူအညီကုိ ရယူကာ အဂၤလိပ္စာကို ပါဠိစာေပႏွင့္တြဲဖက္၍ စီမံသင္ၾကားေစပါသည္။ ဆရာ၏ အျမင္က်ယ္၍ ေခတ္မီမႈကို အရွည္ေမွ်ာ္ေတြးတတ္သူတို႔က ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓုေခၚေနၾကပါၿပီ။ သာသနာ႔တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ေသာဆရာ၏ သမိုင္းတြင္သည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ ဤေက်ာင္းတိုက္ႀကီး ျဖစ္လာရသလို ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးကလည္း ဆရာ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို ပိုမို၍ အေရာင္တင္ ေျပာင္၀င္းေစပါသည္။
အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ ဆရာႏွင့္တပည္႔၊ တပည့္နဲ႔ဆရာ ပီတိေတြ မွ်ေ၀ခံစားၿပီး မိမိအက်ဳိးနဲ႔ ေလာကသားတို႔ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးကုိ အခ်င္းခ်င္း ခြင့္လႊတ္နားလည္မႈ (mutual understanding), ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံမႈ (self-sacrifice) ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္လ်က္ လက္ခ်င္းတြဲ၍ စည္းလံုးစြာ အရွိန္အဟုန္မပ်က္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကမည္ဆိုပါလွ်င္ ဆရာအရွင္တို႔၏ စြမ္းအားတို႔ျဖင့္ စီမံဖန္တီး ထားအပ္ေသာ ဤေက်ာင္းတိုက္ႀကီးသည္ ႏွစ္ (၄၀) ျပည္႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ ယခုကဲ႔သို႔ပင္ တိုးတက္၍သာ ေနေပလိမ္႔ဦးမည္။ ဆရာသမားတို႔၏ ေျခရာကိုနင္းႏိုင္မည့္ အျမင္ က်ယ္၍ ေခတ္မီေသာ သားေကာင္းရတနာမ်ား ေပၚထြက္လာပါေစဟု ေမွ်ာ္လင့္ေတာင္းတလွ်က္။

အရွင္ေသာဘဏာလကၤာရ

ေန႔စဥ္ ဆင္ျခင္ရမည့္ တရားမ်ား

2009-11-11T16:22:00.000+06:30

Bhikkhus, these five things should be constantly reflected upon by a woman, man, a householder or one gone forth. What five?
I have not gone beyond decay should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth. I have not gone beyond ailing should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth. I have not gone beyond death should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth. All my near and dear ones change and disappear should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth. I'm the owner of actions, the heritage of actions, action is my origin, action is my relation and refuge. Whatever action I do, good or evil, will be my inheritance, should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth.

Bhikkhus, for what reason should I have not gone beyond decay be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth?
Bhikkhus, to sentient beings there is the youth, intoxicated by which they misbehave by body, words and mind. To one constantly reflecting, I have not gone beyond decay, the intoxication of youth when young, completely fades or dwindles. Bhikkhus, on account of this I have not gone beyond decay should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth.
Bhikkhus, for what reason should I have not gone beyond ailing be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth?
Bhikkhus, to sentient beings there is the intoxication of health, intoxicated by which they misbehave by body, words and mind. To one constantly reflecting, I have not gone beyond ailing, the intoxication of health, completely fades or dwindles. Bhikkhus, on account of this I have not gone beyond ailing should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth.
Bhikkhus, for what reason should I have not gone beyond death be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth?
Bhikkhus, to sentient beings there is the intoxication of life, intoxicated by which they misbehave by body, words and mind. To one constantly reflecting, I have not gone beyond death, the intoxication of life, fades completely or dwindles. Bhikkhus, on account of this I have not gone beyond death should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth.
Bhikkhus, for what reason should all my near and dear ones change and disappear be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth?
Bhikkhus, to sentient beings there's interest and greed for near and dear ones, delighted by which they misbehave by body, words and mind. To one constantly reflecting, all my near and dear ones change and disappear that interest and greed, completely fades or dwindles. Bhikkhus, on account of this, all my near and dear ones change and disappear should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth.
Bhikkhus, for what reason should, I'm the owner of my actions, the heritage of my actions, action is my origin, action is my relation and refuge. Whatever action I do, good or evil, will be my inheritance, be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth?
Bhikkhus, to sentient beings there is misbehaviour by body, words and mind. To one constantly reflecting, I'm the owner of my actions, the heritage of my actions, action is my origin, action is my relation and refuge. Whatever action I do, good or evil, will be my inheritance, the misbehaviour by body, words and mind completely fades or dwindles. Bhikkhus, on account of this, I'm the owner of my actions, the heritage of my actions, action is my origin, action is my relation and refuge. Whatever action I do, good or evil, will be my inheritance,should be constantly reflected by a woman, man, a householder or one gone forth.
Bhikkhus, the noble disciple reflects, it is not only I, that have not gone beyond decay, yet all sentient beings that have come, gone, disappeared and are born have not gone beyond decay. To one constantly reflecting this, the path appears. Then he develops that path and makes much of it and all his bonds get dispelled and the latent tendencies get destroyed.
Bhikkhus, the noble disciple reflects, it is not only I, that have not gone beyond ailing, yet all sentient beings that have come, gone, disappeared and are born, have not gone beyond ailing. To one constantly reflecting this, the path appears. Then he develops that path and makes much of it and all his bonds get dispelled and the latent tendencies get destroyed.
Bhikkhus, the noble disciple reflects, it is not only I, that have not gone beyond death, yet all sentient beings that have come, gone, disappeared and are born have not gone beyond death. To one constantly reflecting this, the path appears. Then he develops that path and makes much of it and all his bonds get dispelled and the latent tendencies get destroyed.
Bhikkhus, the noble disciple reflects, it is not only my near and dear ones that change and disappear, yet the near and dear ones of all sentient beings that have come, gone, disappeared and are born change and disappear. To one constantly reflecting this the path appears. Then he develops that path and makes much of it and all his bonds get dispelled and the latent tendencies get destroyed.
Bhikkhus, the noble disciple reflects, it is not only I that have the ownership of actions, their heritage, origin, relationship and refuge, yet all sentient beings that have come, gone, disappeared and are born have the ownership of actions, their heritage, origin, relationship and refuge. To one constantly reflecting this the path appears. Then he develops that path and makes much of it and all his bonds get dispelled and the latent tendencies get destroyed.
Ailing, decay and death, these unavoidable things the ordinary folk loathe.
It is not suitable for me, who abide without passion to loathe these.
I'm enlightened about these intoxicants of health, youthfulness and life
And see appeasement in giving up these. Now I cannot enjoy sensual pleasures
I will go non-stop, until the end of the holy life is reached.